Gerard's Blog

Sommige mensen denken dat ik heel mijn leven al veel wandel. Maar dat is niet zo. Oké, toen wij nog klein waren gingen wij bijna elke Zondag met ons Pap ergens in een bos wandelen. Dan reden we ergens naartoe, parkeerden daar en wandelden dan een eind. Ik vond er destijds niks aan. Het enige wat mij interesseerde was of we na een volgende bocht de auto alweer zagen staan en we naar huis konden en ik verder kon met waar ik mee aan het spelen was of met het boek dat ik aan het lezen was.  De kentering kwam in 2009. Ik heb toen een tijdje in een kliniek gezeten. Daar had ik naast allerlei therapieën en gesprekken ook veel tijd voor mezelf. Maar het was daar niet bepaald gezellig en ook vaak druk. Ik ontvluchte die drukte regelmatig door over het terrein van "De Groote Beek" te gaan wandelen en toen merkte ik dat ik daar én rustig van werd én mijn gedachten goed op een rijtje kreeg. Bovendien is dat terrein "best het aangluren waard". Dus toen ik daarvan terug kwam ben ...

Een tijd geleden sprak iemand mij aan op mijn stok. We raakten aan de praat en ik vertelde zo ongeveer over hoe en wat. Ze vond mij "nog zo jong" om al met een stok te lopen. Dat ben ik met haar eens, zeker als ik me realiseer dat ik al sinds 2017 permanent een stok bij me heb. Toen was ik nog geen 60. Maar ik realiseerde me net tijdens een wandeling over de hei óók dat ik daar juist dánkzij die stok loop. Zonder die stok zou ik daar - en op veel andere mooie plekken - al jaren niet meer komen. Óf desnoods met begeleiding (die er trouwens voorheen volop was hoor, daar niet van). Dus: "Hulde aan mijn stok!"  Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel een soort van psychologische grens over moest om áltijd met een stok rond te lopen, ook op m'n werk bijvoorbeeld. Maar eigenlijk is het net zoiets als in water springen. In eerste instantie lijkt het koud maar als je er eenmaal in ligt valt het best mee. En inderdaad, het valt best mee. Ik krijg er weinig commentaar op en á...

Dat pensioen begint nu écht naderbij te komen. Zéker nadat ik gisteren beoordelingsgesprek had en we allebei (m'n baas en ik) beseften dat dit de laatste keer was. Dat was dan de 39e keer bij een lange rij aan bazen. Ik heb ze even proberen te tellen en ik kom aan 13 namen maar ik kan niet garanderen dat dit volledig is. Maar goed, dat beoordelingsgesprek was prima. En dat is fijn want een jaar geleden was het niet zo goed. Dat had ermee te maken dat ik steeds meer moeite begon te krijgen om mezelf te motiveren. Ik werk namelijk part time en áls ik werk dan heb ik aangepast werk. En dat aangepaste werk stoelt voornamelijk op mijn ervaring uit het verleden. Maar dat wordt steeds moeilijker want ik begin steeds meer achterop te raken. En daar had ik steeds meer moeite mee en daardoor liet ik enigszins "m'n koppie hangen". Maar die minder goede beoordeling van een jaar geleden was precies de "schop onder mijn kont" die ik nodig had. En dus was iedereen deze kee...

Een post op Facebook over een voorleeswedstrijd bracht een van mijn kinderfantasieën naar boven. Een van de boeken waaruit werd voorgelezen was namelijk "Karlsson van het Dak" van Astrid Lindgren. Juist ja! Schrijfster van o.a. "Pippi Langkous".  Alleen vond ik niks aan "Pippi" maar "Karlsson" vond ik geweldig. Zo'n jongen met een propellertje op z'n rug! Het leek mij geweldig om ook zo'n propellertje te hebben. Ik was namelijk nogal een bangig kind (zeg maar gerust een bange schijtert). Zo was ik bijvoorbeeld bang van honden. En hoe vaak ik niet heb gedacht: "wat zou het toch fijn zijn om 'gewoon' op te kunnen stijgen als er een hond aan komt". Ik heb dat ook heel vaak gedroomd.  Inmiddels ben ik niet meer bang van honden maar ik droom nog steeds af en toe dat ik op kan stijgen. Alleen heb ik daar geen propellertje meer voor nodig. In die droom hoef ik alleen maar héél hard aan opstijgen te denken en hoppa! Daar ga ...

Ach ja, die sneeuw. Ik zie er van tevoren altijd tegenop en als er dan wat valt of dreigt te vallen dan mopper ik in eerste instantie heel wat af. Maar nu het al een tijdje duurt valt het me best mee. Oké, ik ben in de luxe positie dat ik er voor mijn werk niet doorheen hóef. Dus élke stap die ik met dit weer buiten zet is mijn eigen keuze want zelfs boodschappen zou ik niet hóeven te doen want als ik Henriëtte vraag om dat even van mij over te nemen zou dat geen probleem zijn. Bovendien, in onze vriezer ligt voldoende om het een tijdje uit te kunnen zingen. Dus, ik pas me aan en ik ga ook de mooie dingen zien. Zoals spelende kinderen hier in de buurt. De molen hier in de straat staat op een terp(je) van niet meer dan een paar meter hoog (al kun je dat op de foto niet goed zien) maar daar kun je heel mooi met je sleetje - of datgene wat je op dat moment tot "sleetje" bombardeert - vanaf roetsjen. Wat een lol! Ik realiseerde me dat die kinderen best eens in de leeftijd zouden ...

Tegenwoordig heb je het probleem niet meer dat je méér nummers hebt dan er op een LP passen. Sinds de introductie van de CD is die tijdsgrens verdwenen. Soms vind ik het ontbreken van zo'n tijdsgrens trouwens een nadeel want ik vind sommige albums te lang met veel teveel 'opvullers'. Maar goed, dat is een andere discussie. In de jaren '70 (en daarvoor) was het vrij normaal dat er tijdens opname sessies voor een LP nummers werden opgenomen die niet op de LP kwamen maar wel als single verschenen of als B kant. Ook Deep Purple heeft van die nummers. Zo is de single "Black Night" opgenomen tijdens de sessies voor "Deep Purple in Rock" maar is nooit op een reguliere LP verschenen. En de ballad "When a Blind Man Cries", opgenomen tijdens de sessies voor "Machine Head", is zelfs nooit verder gekomen dan de B kant van "Never Before". Nooit geweten trouwens dat dat ooit op single uitgebracht. Later verscheen het wel op jubileum e...