Posts

Café/Zaal van Oosterhout: ook voor velen buiten Lierop een begrip

-
Afbeelding
Café/Zaal van Oosterhout is binnen Lierop een begrip. Maar ook voor velen buiten Lierop. Voor mij bijvoorbeeld. Ik heb er heel veel familiefeesten, bruiloften en koffietafels gehad. Maar voordat Lierop "de Vurherd" had en de fanfare daar nog repeteerde en concerten gaf waren wij als bevriende fanfare uit Heeze er vaak te vinden.  En, niet te vergeten, voordat Nirwana hun huidige onderkomen aan de Meervensedijk had organiseerde Nirwana al concerten maar die vonden dan plaats bij "Van Oosterhout". Zo stond ik rond 1980 vooraan bij onder andere Vitesse, Margriet Eshuijs en de Bintangs om maar wat te noemen. Én bij de Frank Boeijen Groep, maar dat was niet zo moeilijk want daar kwam maar een handvol volk op af waarvan een gedeelte ook nog eens op de fiets uit Heeze op en neer kwam om mij met Back Out in het voorprogramma te zien optreden en na ons optreden alweer vertrokken waren. Maar goed, dit soort zalen zie je steeds meer verdwijnen. Zo zijn in Heeze "Café/Zaal...
Een reactie posten
Meer lezen

Een onverwacht lekker nummer van Kenny Rogers uit 1967

-
Afbeelding
Van Kenny Rogers? Ja, the one and only! Ik had namelijk een tijd geleden een Apple Music playlist gedownload met diverse nummers uit de jaren '60 en daar stond dit nummer tussen. Nou kende ik Kenny Rogers eigenlijk alleen van de gladgestreken variant van "country" waarvan het glazuur spontaan van van je tanden springt en ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Dus toen ik dat nummer er tussen zag staan had ik het al bijna verwijderd maar ik dacht ook: "tóch eerst maar minstens één keertje luisteren". Ik ben blij dat ik dat gedaan heb want het is een heel lekker jaren '60 nummer (ja hallo slimmerik! het was toch ook een "jaren '60" playlist?), en die slijmerige country variant waarmee hij vanaf de jaren '70 bekend zou worden is nog ver weg. Trouwens, het is een band  en voluit wordt het "Kenny Rogers and the First Edition" genoemd maar in den beginne heette het nog gewoon "The First Edition". 
Een reactie posten
Meer lezen

Golden Earring - 2nd Live (1981)

-
Afbeelding
Ik wil even een lans breken voor dit tweede live album van de Golden Earring. Oké, het eerste live album uit 1977 is geweldig en onovertroffen. Dat geldt dan zowel voor het repertoire als de uitvoering. En in die tijd was de band nog volop bezig met voet aan de grond krijgen en houden ver over de Nederlandse grenzen. Maar na het vertrek van Eelco Gelling kachelde dat enigszins achteruit. Albums als "No Promises, No Debts" (1979) en "Prisoner of the Night" (1980) steken wat mij betreft toch wat bleek af tegen wat daarvoor allemaal verscheen. En de band was weer aangewezen op sporthallen en feesttenten in Nederland (of zoals Barry in "Back Home" op een gegeven moment zingt: "It's good to be back in Roosendaal"). Dit tweede live album is een weerslag van die periode. En ondanks het mindere materiaal klinkt het toch geweldig. Live gaan de nummers die op beide genoemde albums nog vrij matig klinken ineens toch leven. De uitvoeringen op dit live al...
Een reactie posten
Meer lezen

50 jaar geleden: mijn eerste popconcerten

-
Afbeelding
Best vaak krijg ik de vraag wat mijn eerste popconcert was. Wat preciés mijn eerste popconcert was weet ik niet meer maar het was een van de volgende drie en die waren alle 3 in 1976, toen deze Nederlandse bands alle drie een nieuw album uit hadden. En dat is dit jaar dus 50 jaar geleden: Dit waren die 3 concerten: Alquin in "de Stadsschouwburg" (het huidige "Parktheater") in Eindhoven die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Best Kept Secret" Earth an Fire in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "To the World of the Future" Livin' Blues in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Blue Breeze" Die albums van Alquin en Earth and Fire komen hier nog regelmatig voorbij maar dat album van Livin' Blues heb ik sindsdien eigenlijk nauwelijks nog gehoord. Daarop stond de single "Shylina", dat was wel aardig, maar verder vond i...
Een reactie posten
Meer lezen

Ter gelegenheid van de 81ste verjaardag van Ritchie Blackmore

-
Afbeelding
Vandaag is Ritchie Blackmore 81 jaar geworden. In de tweede helft van de jaren '70 begon ik ermee om muzikanten tot favoriet te bombarderen. Sommige daarvan zijn nog steeds favoriet. Een daarvan is Ritchie Blackmore. Sterker nog, voor mij is hij nog steeds dé favoriete gitarist.  Voor al mijn favoriete gitaristen geldt dat ze dat niet zijn omdat ze heel erg technisch of snel zijn. Dat geldt zéker ook voor Ritchie Blackmore. Een van de mooiste voorbeelden voor mij is het nummer "No No No" van het Deep Purple album "Fireball" uit 1971. Deze versie is een live opname voor de Duitse TV. Ik zou niet weten wat ik allemaal nog zou kunnen zeggen wat dit filmpje niet al zegt. 
Een reactie posten
Meer lezen

Rick, Oliver en Adam Wakeman - it's all in the family

-
Afbeelding
Hoe ik hier ineens op kom weet ik niet. Nou ja, het is niet zomaar "ineens" (Audrey weet wel waarom). Ik wist al dat Rick Wakeman in de vroege jaren '70 o.a. als sessiemuzikant z'n brood verdiende. Zo speelde hij in die tijd o.a. mee op platen van David Bowie. Maar ik dacht een tijd geleden: "er zijn vast meer platen waarop hij mee speelt". En inderdaad, zo speelt hij bijvoorbeeld die mooie pianopartij op "Morning has Broken" van Cat Stevens (1971). Maar toen Yes al een succesvolle "grote" band was ging hij daarmee door. Zo speelt hij op dit nummer van "Sabbath Bloody Sabbath" (1973) de piano en mini moog. En om het cirkeltje rond te maken: Adam, een van z'n twee muzikale zonen, speelde sinds 2004 de toetsen in de band van Ozzy Osbourne. En momenteel toert Rick Wakeman met Oliver, z'n andere muzikale zoon, rond. En die Oliver was dan weer een tijdje lid van de zoveelste reïncarnatie van Yes. Én van The Strawbs, een band ...
Een reactie posten
Meer lezen

De laatste studio opnamen van de Golden Earring (2015)

-
Afbeelding
Eigenlijk vond ik het album "Bloody Buccaneers" uit 1991 het laatste écht goede Earring album. Alle albums die daarna kwamen bevatten allemaal wel een paar goede nummers maar het merendeel vond ik nogal inwisselbaar en weinig verrassend. Dat vond ik trouwens helemáál niet raar. Dus toen in 2015, om het feit dat 50 jaar geleden het eerste Golden Earrings singletje verscheen te vieren, de EP "The Hague" uitkwam was ik best sceptisch. Maar misschien wel juist door het te beperken tot een EP met slechts 6 nummers bleek het een onverwacht goed album geworden te zijn, met alléén maar goede nummers. Die zag ik niet meer aankomen als ik eerlijk ben. Wat ik ook niet zag aankomen was dat dit de laatste studio opnamen van de band zouden blijken te zijn. Het beste nummer van het album is wat mij betreft dit voornamelijk door George gezongen nummer. Dat, mede door het akoestische gitaarwerk, wat mij betreft een écht "George Kooymans nummer" geworden is.
Een reactie posten
Meer lezen