Gerard's Blog

Vandaag is het 50 jaar geleden dat het debuutalbum van Boston verscheen. Wat mij betreft een van de sterkste debuutalbums uit de muziekhistorie. Of het 't beste of een van de beste debuutalbums aller tijden is, daar valt natuurlijk over te twisten. Want als je niet houdt van dit soort op Amerkaanse leest geschoeide melodieuze rock zul je het vast niet met me eens zijn. Maar waar niet over te twisten valt is dat het een van de succesvolste debuutplaten uit de rockhistorie is. Én het album bracht ons een van de mooiste stemmen uit de rockhistorie, namelijk die van Brad Delp. Ik had in 1976 nog geen platenspeler, dus ik was aangewezen op cassettes. Of ik die cassette door iemand op heb laten nemen of dat ik een voorbespeelde muziekcassette gekocht heb weet ik eigenlijk niet meer zeker maar ik vermoed het tweede. Dat geeft dan wel aan hoe gewéldig ik die single "More then a feeling" destijds vond want zo'n cassette was net zo duur als een LP, destijds een rib uit m'n ...

Ik heb net "Goedenavond Nederland" van gisteren terug zitten kijken. Het ging o.a. over de introductieweken die momenteel gaande zijn. Spontaan kwamen de herinneringen aan mijn introductieweek in 1977 naar boven. De beste herinnering was meteen aan de eerste dag en had te maken met het contrast met de 6 jaar daarvoor op de middelbare school. Ik was namelijk in de eerste paar jaar heel klein voor mijn leeftijd en daarnaast was ik ook nog eens extreem slecht in gym én was ik enigszins een nerdachtig type. Niet dat ik daarmee gepest ben, al is dat aan het begin wel geprobeerd, maar op de een of andere manier gleed het van me af en de bijnaam die men voor mij verzonnen had ging ik op een gegeven moment zelf ook gebruiken dus daar was de lol vrij snel vanaf. Bovendien ben ik ergens in de 3e en 4e klas behoorlijk gaan groeien en was dat "kleine" er wel vanaf. Maar een groot sportman ben ik nooit geworden en op de middelbare school (die waar ik zat in ieder geval) draaide ...

Onlangs kwam ik op Facebook de vraag tegen welk nummer je eerste kennismaking met Iron Maiden was. Tja, dat moet in 1979 de verzamelaar "Metal for Muthas" geweest zijn. Dat album begint met " Sanctuary " dus dat is dan mijn eerste Iron Maiden nummer geweest. Maar Iron Maiden stond als enige met 2 nummers op dat album. Dat andere nummer was " Wrathchild ". Dat nummer staat ook op Maiden's tweede album "Killers", maar dat is al met Adrian Smith en de geweldige productie van Martin Birch. Maar dit is dus de oerversie, nog met ene Tony Parsons op gitaar, die kort daarna vervangen zou worden door Dennis Stratton. En trouwens ook nog met ene Doug Sampson op drums, die kort daarna vervangen zou worden door Clive Burr. Die laatste twee dingen wist ik tot vandaag nog niet, ik ging er vanuit dat deze opnames al met Stratton en Burr waren maar voor de zekerheid zocht ik het toch maar even op. Pfff...mezelf nog net op tijd een afgang bespaard!!! Een leuk...

Ronnie Montrose was een grote naam in de muziek, vooral in de hardrock. Maar dan eentje die veel niet liefhebbers van hardrock niet kennen. Ter vergelijking, Black Sabbath en Deep Purple zijn ook grote namen op hardrock gebied maar veel mensen die niet van hardrock houden kennen die namen tóch.  Maar het eerste album van de naar hem genoemde band Montrose uit 1973 is een klassieker. Een andere grote band uit de Amerikaanse hardrock, namelijk Van Halen, is schatplichtig aan deze band en ze staken ook niet onder stoelen of banken dat ze juist door deze band beinvloed zijn. En toen ze in 1985 een nieuwe zanger zochten werd dat Sammy Hagar, de eerste zanger van...juist ja...Montrose. Maar dat schijnt vooral ook gekomen te zijn door een passie voor snelle auto's die Sammy Hager en Eddie Van Halen deelden, maar dat is een ander verhaal. Maar goed, ik hoorde voor het eerst van Ronnie Montrose in 1980 toen ik in de Oor een zeer positieve recensie over het tweede album van Ronnie Montrose z...

Een van de meest gecoverde bluesnummers is volgens mij "Baby Please Don't Go" dat in 1935 werd geschreven door ene Big Joe Williams. Één van de mooiste versies vind ik deze van Cuby & The Blizzards  uit 1967. Dat is voor een groot gedeelte te danken aan het geweldige gitaarspel van Eelco Gelling. Ik denk dat hij een van de meest ondergewaardeerde gitaristen van Nederland is. Over hem hoorde je destijds (en nog steeds) maar weing. Ik geef toe, dat ik z'n naam ook alleen maar ken sinds hij midden jaren '70 door de Golden Earring bij Cuby werd weggekaapt. En wat trouwens ook helpt is dat op dit nummer dat irritante gepingel van Herman Brood niet te horen is.  Ik ben sowieso eigenlijk helemaal niet zo'n liefhebber van Cuby & The Blizzards. Ze hebben wel een paar goeie nummers maar zeker internationaal stelde het helemaal niet zoveel voor. En volgens mij hadden ze ook helemaal geen internationale pretenties want waarom zou je anders je debuutalbum "Gro...

In 1978 kwam Santana met een single getiteld " Well allright ". Ik vond het - en vind het nog steeds - een leuk nummer. Maar ik had geen idee  dat het een cover was tot ik heel wat jaren daarna dat album van " Blind Faith " uit 1969 leerde kennen. "Aha, dáár hebben ze het vandaan" dacht ik. Maar dat dacht ik dus verkeerd want een tijdje daarna zag ik dat het origineel uit 1958 is en van Buddy Holly afkomstig is. Leuk om te weten, maar toch vind ik die versie van Santana het beste, al lijkt die duidelijk meer op die van Blind Faith dan op die van Buddy Holly. Maar dat heeft vooral met de zang te maken. Ik vind Steve Winwood een prima zanger hoor maar die stem 'snerpt' toch wat meer dan die van Greg Walker. Dat die destijds de zanger van Santana was wist ik niet uit mijn hoofd hoor, dat moest ik even opzoeken. Afijn, mocht je in de toekomst een keer bij een quiz de vraag van wie de originele versie van "Well Allright" is goed hebben, ma...