Gerard's Blog

Dat pensioen begint nu écht naderbij te komen. Zéker nadat ik gisteren beoordelingsgesprek had en we allebei (m'n baas en ik) beseften dat dit de laatste keer was. Dat was dan de 39e keer bij een lange rij aan bazen. Ik heb ze even proberen te tellen en ik kom aan 13 namen maar ik kan niet garanderen dat dit volledig is. Maar goed, dat beoordelingsgesprek was prima. En dat is fijn want een jaar geleden was het niet zo goed. Dat had ermee te maken dat ik steeds meer moeite begon te krijgen om mezelf te motiveren. Ik werk namelijk part time en áls ik werk dan heb ik aangepast werk. En dat aangepaste werk stoelt voornamelijk op mijn ervaring uit het verleden. Maar dat wordt steeds moeilijker want ik begin steeds meer achterop te raken. En daar had ik steeds meer moeite mee en daardoor liet ik enigszins "m'n koppie hangen". Maar die minder goede beoordeling van een jaar geleden was precies de "schop onder mijn kont" die ik nodig had. En dus was iedereen deze kee...

Een post op Facebook over een voorleeswedstrijd bracht een van mijn kinderfantasieën naar boven. Een van de boeken waaruit werd voorgelezen was namelijk "Karlsson van het Dak" van Astrid Lindgren. Juist ja! Schrijfster van o.a. "Pippi Langkous".  Alleen vond ik niks aan "Pippi" maar "Karlsson" vond ik geweldig. Zo'n jongen met een propellertje op z'n rug! Het leek mij geweldig om ook zo'n propellertje te hebben. Ik was namelijk nogal een bangig kind (zeg maar gerust een bange schijtert). Zo was ik bijvoorbeeld bang van honden. En hoe vaak ik niet heb gedacht: "wat zou het toch fijn zijn om 'gewoon' op te kunnen stijgen als er een hond aan komt". Ik heb dat ook heel vaak gedroomd.  Inmiddels ben ik niet meer bang van honden maar ik droom nog steeds af en toe dat ik op kan stijgen. Alleen heb ik daar geen propellertje meer voor nodig. In die droom hoef ik alleen maar héél hard aan opstijgen te denken en hoppa! Daar ga ...

Ach ja, die sneeuw. Ik zie er van tevoren altijd tegenop en als er dan wat valt of dreigt te vallen dan mopper ik in eerste instantie heel wat af. Maar nu het al een tijdje duurt valt het me best mee. Oké, ik ben in de luxe positie dat ik er voor mijn werk niet doorheen hóef. Dus élke stap die ik met dit weer buiten zet is mijn eigen keuze want zelfs boodschappen zou ik niet hóeven te doen want als ik Henriëtte vraag om dat even van mij over te nemen zou dat geen probleem zijn. Bovendien, in onze vriezer ligt voldoende om het een tijdje uit te kunnen zingen. Dus, ik pas me aan en ik ga ook de mooie dingen zien. Zoals spelende kinderen hier in de buurt. De molen hier in de straat staat op een terp(je) van niet meer dan een paar meter hoog (al kun je dat op de foto niet goed zien) maar daar kun je heel mooi met je sleetje - of datgene wat je op dat moment tot "sleetje" bombardeert - vanaf roetsjen. Wat een lol! Ik realiseerde me dat die kinderen best eens in de leeftijd zouden ...

Tegenwoordig heb je het probleem niet meer dat je méér nummers hebt dan er op een LP passen. Sinds de introductie van de CD is die tijdsgrens verdwenen. Soms vind ik het ontbreken van zo'n tijdsgrens trouwens een nadeel want ik vind sommige albums te lang met veel teveel 'opvullers'. Maar goed, dat is een andere discussie. In de jaren '70 (en daarvoor) was het vrij normaal dat er tijdens opname sessies voor een LP nummers werden opgenomen die niet op de LP kwamen maar wel als single verschenen of als B kant. Ook Deep Purple heeft van die nummers. Zo is de single "Black Night" opgenomen tijdens de sessies voor "Deep Purple in Rock" maar is nooit op een reguliere LP verschenen. En de ballad "When a Blind Man Cries", opgenomen tijdens de sessies voor "Machine Head", is zelfs nooit verder gekomen dan de B kant van "Never Before". Nooit geweten trouwens dat dat ooit op single uitgebracht. Later verscheen het wel op jubileum e...

Daar kan ik kort over zijn want zoiets heb ik niet. Of het zou over mijn dagelijkse wandelingen moeten gaan. Maar ik heb geen idee welke plekken ik het vaakst bewandeld heb (is dat een bestaand woord? vanaf nu wel). Alles binnen een straal van 2,5 Kilometer van ons huis zou een kandidaat kunnen zijn maar ik denk dat onze molen en omgeving hoge ogen zouden gooien. Oké, én de beide supermarkten aan het Kompas alhier (ik noem geen namen). Maar goed, supermarkten zijn bij lange na niet zo fotogeniek als die molen. Overigens is deze foto van 1 December 2024, maar geloof me als ik zeg dat die molen sindsdien niet veranderd is, behalve dan dat die vlag inmiddels weg is. Volgens mij was die vlag destijds trouwens de aanleiding voor het nemen van die foto. Maar goed, nog even over die wandelingen. Ik hou al jaren bij hoeveel ik per dag loop. En daar zit nog steeds vooruitgang in want een paar jaar geleden was ik nog trots dat ik de 1500 Km. aangetikt had. Inmiddels heb ik in dit jaar op een dik...

Een voordeel van ouder worden is dat je muziek waar je vroeger met een grote boog omheen liep nu wél gaat waarderen. Bijvoorbeeld countryrock. Tenminste: dat wat The Eagles ons op hun eerste platen voorschotelden als 'country rock' kon ik nog wel waarderen maar bij waar bijvoorbeeld The Byrds in hun latere fase mee aankwamen haakte ik toch echt af. Hoofd "schuldige" daaraan was volgens mij Gram Parsons, dus om wat die ons in zijn korte solo carrière voorschotelde liep ik met een grote boog heen. Ook omdat dat in samenwerking met ene Emmylou Harris was. Gatverdamme! Maar toen ik laatst een classic rock zender op had staan en er een nummer van zijn tweede album voorbij kwam was ik prettig verrast. Schijnbaar luistert iemand van 66 heel anders naar muziek dan een tiener of twintiger die nog alles moet (moet? mag!) gaan ontdekken. Én ik heb weer wat bijgeleerd. Ik wist bijvoorbeeld al wel dat "Love Hurts", bekend geworden door die hit van Nazareth, origineel een...