Gerard's Blog

Tja, Rod Stewart... Toen ik hem leerde kennen was dat in een tijd waarin hij de ene hit na de andere scoorde. Ik denk dat de eerste hit die ik van 'm leerde kennen "Sailing" was. Dat vond ik (en vind ik nog steeds) een mooi nummer maar daarna ging het er niet bepaald op vooruit. Qua muziek dan want met z'n bankrekening schijnt het behóórlijk vooruit gegaan te zijn. En niet alleen met z'n bankrekening maar laat ik daar niet verder over uitweiden. Dat hij daarvoor al een carrière achter de rug had als zanger bij The Jeff Beck Group en The Faces, daar kwam ik later pas achter. Dat vond ik allemaal prachtig maar om z'n solo carrière liep ik verder met een boog heen, op een enkele uitzondering zoals bijvoorbeeld "Maggie May" na. Dat blijkt achteraf behoorlijk onterecht te zijn want ik ben er nú pas achter dat "Every Picture Tells a Story", het album waarmee hij z'n solo carrière in 1971 aftrapte, toch wel een heel fijn album is. En ja, dat h...

Nou! het zit erop voor De Earring. Alleen al uit het feit dat ik het altijd over "Dé Earring" heb in plaats van hun volledige naam kun je concluderen dat ik een speciale band heb met dit gezelschap. Voor mij begon dat op 14 jarige leeftijd met "Moontan". Voor mij zijn hun platen een soundtrack van mijn leven (tot nu dan hè)!  Ik ben ze altijd blijven volgen in al hun pieken en dalen. Het grootdste dal was voor mij niet eens het overlijden van George Kooymans maar het bericht van zijn ziekte ALS en het onmiddelijke stoppen van de band waardoor het verhaal in feite als een nachtkaars uitging. Dat laatste feit heb ik heel slecht kunnen verteren. Nu zijn er dan toch nog een aantal afscheidsconcerten geweest (in een vorm die George zelf nog mede bedacht heeft). Ik gun het de drie overgebleven leden van harte maar ik heb er geen minuut van gekeken want ik wil me "De Earring" herinneren zoals ze waren: dus mét George met z'n geweldige gitaarspel en vaak emoti...

  Het overlijden van oud bassist Francis Buchholz bracht bij mij The  Scorpions weer eens onder de aandacht. Niet dat dat nodig is, maar goed... Ik heb die band zo midden jaren '70 vast en zeker wel eens ergens gehoord. Op de radio, bij vrienden of op feestjes of zo. Maar in die tijd kwam er zóveel voorbij, dat kon ik niet allemáál volgen.  Mijn interesse werd pas gewekt toen er een Scorpions nummer op een van de vele verzamel LP's die hier voorbij kwamen stond. Welke verzamel LP dat was zou ik niet meer weten maar wel dat het om "Steamrock Fever" ging. Origineel staat dat op "Taken by Force" uit 1978. En dat album is, na het live album "Tokyo Tapes", een van mijn op 1 na favoriete Scorpions albums. "Steamrock Fever" is niet mijn favoriete nummer van het album, dat is namelijk "The Sails of Charon", maar het is wel mijn échte kennismaking met de band en als zodanig maakt het nog steeds wat bij mij los. En dat begint al meteen me...

Sommige mensen denken dat ik heel mijn leven al veel wandel. Maar dat is niet zo. Oké, toen wij nog klein waren gingen wij bijna elke Zondag met ons Pap ergens in een bos wandelen. Dan reden we ergens naartoe, parkeerden daar en wandelden dan een eind. Ik vond er destijds niks aan. Het enige wat mij interesseerde was of we na een volgende bocht de auto alweer zagen staan en we naar huis konden en ik verder kon met waar ik mee aan het spelen was of met het boek dat ik aan het lezen was.  De kentering kwam in 2009. Ik heb toen een tijdje in een kliniek gezeten. Daar had ik naast allerlei therapieën en gesprekken ook veel tijd voor mezelf. Maar het was daar niet bepaald gezellig en ook vaak druk. Ik ontvluchte die drukte regelmatig door over het terrein van "De Groote Beek" te gaan wandelen en toen merkte ik dat ik daar én rustig van werd én mijn gedachten goed op een rijtje kreeg. Bovendien is dat terrein "best het aangluren waard". Dus toen ik daarvan terug kwam ben ...

Een tijd geleden sprak iemand mij aan op mijn stok. We raakten aan de praat en ik vertelde zo ongeveer over hoe en wat. Ze vond mij "nog zo jong" om al met een stok te lopen. Dat ben ik met haar eens, zeker als ik me realiseer dat ik al sinds 2017 permanent een stok bij me heb. Toen was ik nog geen 60. Maar ik realiseerde me net tijdens een wandeling over de hei óók dat ik daar juist dánkzij die stok loop. Zonder die stok zou ik daar - en op veel andere mooie plekken - al jaren niet meer komen. Óf desnoods met begeleiding (die er trouwens voorheen volop was hoor, daar niet van). Dus: "Hulde aan mijn stok!"  Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel een soort van psychologische grens over moest om áltijd met een stok rond te lopen, ook op m'n werk bijvoorbeeld. Maar eigenlijk is het net zoiets als in water springen. In eerste instantie lijkt het koud maar als je er eenmaal in ligt valt het best mee. En inderdaad, het valt best mee. Ik krijg er weinig commentaar op en á...

Dat pensioen begint nu écht naderbij te komen. Zéker nadat ik gisteren beoordelingsgesprek had en we allebei (m'n baas en ik) beseften dat dit de laatste keer was. Dat was dan de 39e keer bij een lange rij aan bazen. Ik heb ze even proberen te tellen en ik kom aan 13 namen maar ik kan niet garanderen dat dit volledig is. Maar goed, dat beoordelingsgesprek was prima. En dat is fijn want een jaar geleden was het niet zo goed. Dat had ermee te maken dat ik steeds meer moeite begon te krijgen om mezelf te motiveren. Ik werk namelijk part time en áls ik werk dan heb ik aangepast werk. En dat aangepaste werk stoelt voornamelijk op mijn ervaring uit het verleden. Maar dat wordt steeds moeilijker want ik begin steeds meer achterop te raken. En daar had ik steeds meer moeite mee en daardoor liet ik enigszins "m'n koppie hangen". Maar die minder goede beoordeling van een jaar geleden was precies de "schop onder mijn kont" die ik nodig had. En dus was iedereen deze kee...