Gerard's Blog

Er is een nieuw album van Deep Purple. Dat is dan 58(!) jaar na hun eerste album, "Shades of Deep Purple" uit 1968. Er is trouwens één muzikant die op álle albums sinds 1968 meespeelt en dat is drummer Ian Paice. Ik las van tevoren dat het het meest heavy Deep Purple album in jaren zou zijn. Dat klopt waarschijnlijk wel. Maar ik las ook dat de jaren van de Mark II bezetting van begin jaren '70 zouden gaan herleven. Dat vind ik dan weer regelrechte kletskoek. Die tijden zijn voorbij en komen niet meer terug. Simon McBride is een uitstekende gitarist en Don Airey is een uitstekende toetsenist maar het zijn geen Ritchie Blackmore en Jon Lord. Ik heb ze, toen niet Simon McBride maar Steve Morse de gitarist nog was maar Don Airey al wel de toetsenist was wel eens live gezien (op het Arrow Classic Rock Festival) en dat was prima maar zeker voor de oude nummers uit de jaren '70 vond ik het als een Deep Purple Tribute klinken. Wel een hele goeie, dat wel, maar toch... Maar go...

Eind jaren '70/begin jaren '80 kwam er van alles op muziekgebied overwaaien uit Groot Brittanië: Punk, New Wave en The New Wave of British Heavy Metal bijvoorbeeld. Maar bijvoorbeeld ook een band als "Graham Parker and the Rumour" met hun met soul en rythm and blues doordrenkte bluesrock, met die schuurpapieren stem van Graham Parker als sterkste punt. Dit door ene Nick lowe geproduceerde album uit 1977 klinkt hier nog steeds regelmatig. Dit is een nummer van dat album. Het is een cover van een soulnummer uit 1972. Ene Paul Young deed het een aantal jaar later (1984) nog eens dunnetjes over maar dat vind ik een gladgestreken productie. En die stem is mij ook te gladjes.  Deze versie daarentegen klinkt, mede door dat schuurpapieren stemgeluid, lekker rauw. 

Bij Genesis wordt vaak onderscheid gemaakt tussen Genesis met Peter Gabriel en met Phil Collins als zanger. En dan wordt er driftig op los gediscussieerd welke van de twee favoriet is. Maar niet door mij. Ik heb bijvoorbeeld twee favoriete Genesis albums en die komen uit beide periodes. Dat zijn namelijk "Selling England by the Pound" (periode Peter Gabriel) en "A Trick of the Tail" (periode Phil Collins). Nee, ik maak onderscheid tussen Genesis mét en zónder Steve Hackett. Een van mijn favoriete Genesis nummers komt van "Wind and Wuthering" uit de periode Phil Collins. Dat is namelijk "Blood on the Rooftops". Dat nummer is dan ook geschreven door Steve Hackett, samen met Phil Collins overigens. Maar dat nummer vind ik typisch Steve Hackett met die klassieke gitaar. 

Begin jaren '80, toen ik regelmatig in een paar fonotheken kwam, nam ik regelmatig platen mee van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord met het idee dat het misschien wel eens iets zou kunnen zijn.  Regelmatig bleek het dan ook niks te zijn. Of er stonden 1 of een paar mooie nummers op  en de rest was niks. Of het leek in eerste instantie heel wat maar het viel na een paar keer toch tegen. Maar af en toe was de hele plaat mooi met 1 of 2 uitschieters en bleef dat zo. Dit album van "Grand Prix" is er zo eentje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me had laten lokken door de hoes en soms valt het dan tegen maar daar was in dit geval geen sprake van. Deze licht symfonische ballad "Paradise" is mijn prijsnummer. Inmiddels zijn we 44 jaar verder en deze plaat komt nog steeds regelmatig voorbij. En dit nummer is nog steeds mijn prijsnummer. Trouwens, de zanger is ene Robin McAuley. Inderdaad, de Robin McAuley die in de jaren '90 samen met Michael Schenker de McAul...

Vandaag ben ik voor het laatst (als werknemer) bij DAF geweest. 39 jaar, 28 weken en 2 dagen na mijn eerste werkdag. Ik kan me nog herinneren dat ik dat toen heel spannend vond. Maar ik kan nu wel zeggen dat ik die laatste werkdag óók heel spannend vond. Die bijna 40 jaar zijn dan wel inclusief de anderhalf jaar (Juli 2013 t/m December 2014) dat ik in de ziektewet zat. Daarna heb ik er toch nog 11 en een half jaar rondgelopen. Dan wel op minder dan halve kracht maar dat is toch nog een stuk meer dan we gedurende die daaraan vooraf gaande 1,5 jaar voor mogelijk hadden gehouden. Maar zoals het was zou het niet meer worden. Die verwachting had ik ook helemaal niet. Alles wat nog mogelijk was vond ik al meegenomen. Gelukkig zijn  hierdoor geen toekomstplannen in het water gevallen want ik ben nooit zo van het plannen maken geweest, zéker niet wat de lange termijn betreft. Maar goed, aan het begin koste het mij nog best veel moeite om mijn draai weer te vinden. Maar toch is dat redelijk...

Een van de mooiste stemmen in de rock- en pop historie behoort wat mij betreft toe aan James Taylor. De inmiddels 78 jarige singer songwriter draait al een tijdje mee, al sinds eind jaren '60. Dus ik ken lang niet alles van 'm maar van wat ik wel ken vind ik dit nummer uit 1970 een van z'n mooiste