Gerard's Blog

Tja, ik had natuurlijk Paranoid al wel eens gehoord. Maar al snel nadat ik bewust naar muziek ging luisteren (zo rond 1973) werd ik zo'n snob die vond dat muziek die in de hitparade had gestaan commercieel was en dus niet goed kón zijn. Inmiddels ben ik daar al lang en breed van genezen maar destijds in de vroege jaren '70 gold dat voor mij nog volop dus liet ik Paranoid, en daarmee het hele repertoire van Black Sabbath, nog links liggen. Maar eind jaren '70 stuitte ik op "Sabotage" het vijfde album van Black Sabbath. Ik weet niet meer waar dat was maar het zal wel bij een van de platenbibliotheken geweest zijn waar ik geregeld kwam.  Afijn, dat album vond ik érg goed en dan vooral het beginnummer " Symptom of the Universe ", met die monsterriff  (al noemde ik dat destijds zo nog niet) van Tony Iommi. Dat nummer is nog steeds een Black Sabbath favoriet en uit de Ozzy periode zelfs dé favoriet. En, ik geef toe, de albumhoes speelde hierin ook mee. Maar go...

Ik ben helemaal niet zo "van de teksten" maar er zijn toch wel stukken tekst die zich in zo'n 50 jaar in mijn systeem genesteld hebben. Het begin van " Dancing with the moonlit knight ", van het Genesis album uit 1973 met de titel "Selling England by the Pound", is zo'n stuk tekst. Elke keer als ik het hoor word ik er weer blij van. Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat het 't eerste was wat ik hoorde op het van het geld, dat ik verdiend had met vakantiewerk in 1975, had uitgegeven aan mijn eerste stereo apparaat. Dat was een Philips stereo casetterecorder. Mét losse boxen. Mijn god, wat was ik blij! En bij het horen van "Can you tell me where my contry lies..." word ik na dik 50 jaar nog steeds héél blij. Ik heb het apparaat even opgezocht op internet. Het was een "Philips N 2400" (zie foto).  En wat die tekst betreft: liefhebbers van het Genesis uit de jaren '70 dreunen die tekst, net als ik, zó op. Verder heb ik ...

Tja, Rod Stewart... Toen ik hem leerde kennen was dat in een tijd waarin hij de ene hit na de andere scoorde. Ik denk dat de eerste hit die ik van 'm leerde kennen "Sailing" was. Dat vond ik (en vind ik nog steeds) een mooi nummer maar daarna ging het er niet bepaald op vooruit. Qua muziek dan want met z'n bankrekening schijnt het behóórlijk vooruit gegaan te zijn. En niet alleen met z'n bankrekening maar laat ik daar niet verder over uitweiden. Dat hij daarvoor al een carrière achter de rug had als zanger bij The Jeff Beck Group en The Faces, daar kwam ik later pas achter. Dat vond ik allemaal prachtig maar om z'n solo carrière liep ik verder met een boog heen, op een enkele uitzondering zoals bijvoorbeeld "Maggie May" na. Dat blijkt achteraf behoorlijk onterecht te zijn want ik ben er nú pas achter dat "Every Picture Tells a Story", het album waarmee hij z'n solo carrière in 1971 aftrapte, toch wel een heel fijn album is. En ja, dat h...

Nou! het zit erop voor De Earring. Alleen al uit het feit dat ik het altijd over "Dé Earring" heb in plaats van hun volledige naam kun je concluderen dat ik een speciale band heb met dit gezelschap. Voor mij begon dat op 14 jarige leeftijd met "Moontan". Voor mij zijn hun platen een soundtrack van mijn leven (tot nu dan hè)!  Ik ben ze altijd blijven volgen in al hun pieken en dalen. Het grootdste dal was voor mij niet eens het overlijden van George Kooymans maar het bericht van zijn ziekte ALS en het onmiddelijke stoppen van de band waardoor het verhaal in feite als een nachtkaars uitging. Dat laatste feit heb ik heel slecht kunnen verteren. Nu zijn er dan toch nog een aantal afscheidsconcerten geweest (in een vorm die George zelf nog mede bedacht heeft). Ik gun het de drie overgebleven leden van harte maar ik heb er geen minuut van gekeken want ik wil me "De Earring" herinneren zoals ze waren: dus mét George met z'n geweldige gitaarspel en vaak emoti...

  Het overlijden van oud bassist Francis Buchholz bracht bij mij The  Scorpions weer eens onder de aandacht. Niet dat dat nodig is, maar goed... Ik heb die band zo midden jaren '70 vast en zeker wel eens ergens gehoord. Op de radio, bij vrienden of op feestjes of zo. Maar in die tijd kwam er zóveel voorbij, dat kon ik niet allemáál volgen.  Mijn interesse werd pas gewekt toen er een Scorpions nummer op een van de vele verzamel LP's die hier voorbij kwamen stond. Welke verzamel LP dat was zou ik niet meer weten maar wel dat het om "Steamrock Fever" ging. Origineel staat dat op "Taken by Force" uit 1978. En dat album is, na het live album "Tokyo Tapes", een van mijn op 1 na favoriete Scorpions albums. "Steamrock Fever" is niet mijn favoriete nummer van het album, dat is namelijk "The Sails of Charon", maar het is wel mijn échte kennismaking met de band en als zodanig maakt het nog steeds wat bij mij los. En dat begint al meteen me...

Sommige mensen denken dat ik heel mijn leven al veel wandel. Maar dat is niet zo. Oké, toen wij nog klein waren gingen wij bijna elke Zondag met ons Pap ergens in een bos wandelen. Dan reden we ergens naartoe, parkeerden daar en wandelden dan een eind. Ik vond er destijds niks aan. Het enige wat mij interesseerde was of we na een volgende bocht de auto alweer zagen staan en we naar huis konden en ik verder kon met waar ik mee aan het spelen was of met het boek dat ik aan het lezen was.  De kentering kwam in 2009. Ik heb toen een tijdje in een kliniek gezeten. Daar had ik naast allerlei therapieën en gesprekken ook veel tijd voor mezelf. Maar het was daar niet bepaald gezellig en ook vaak druk. Ik ontvluchte die drukte regelmatig door over het terrein van "De Groote Beek" te gaan wandelen en toen merkte ik dat ik daar én rustig van werd én mijn gedachten goed op een rijtje kreeg. Bovendien is dat terrein "best het aangluren waard". Dus toen ik daarvan terug kwam ben ...