Gerard's Blog

Dit minder bekende nummer van Credeence Clearwater Revival is al sinds ik het verzamel album "Chronicles" ergens midden jaren '70 op een cassettebandje zette of liet zetten een van mijn favoriete CCR nummers. Voor mij heeft het de laatste jaren ook nog een extra lading gekregen, namelijk dat als je dingen maar blijft uitstellen met zoiets van "óóit ga ik dit of dat doen", het wel eens zo zou kunnen zijn dat dat "ooit" nooit meer komt.  Nou, heb ik er laatst de tekst (na zo'n 50 jaar) eens bijgepakt en geconcludeerd dat de strekking van de tekst toch anders is dan wat ik in mijn hoofd had. Maar goed, voor mij blijft het de lading hebben die het al jaren heeft. Én het blijft natuurlijk sowieso een prachtig nummer.

Eind jaren '70/begin jaren '80 was voor mij muzikaal een geweldige periode. Dat heeft zéker ook met mijn leeftijd te maken (ik ben van 1959) want 'iedereen' weet dat de muziek die je leert kennen in je tiener- en vroege twintiger jaren het meeste blijft hangen maar er gebeurde ook héél veel op muziekgebied rond die tijd (daar hoef ik verder niet over uit te weiden). Sommige van de bands die ik in die tijd leerde kennen bestaan nog steeds maar de meeste zijn in middels gestopt. Daar zijn er verschillende die bij mij nog heel vaak voorbij komen (ik noem geen namen😀). Maar er zijn er ook die behoorlijk naar de achtergrond zijn verdwenen. Het uit Canada afkomstige April Wine is zo'n band. En als het voorbij komt snap ik het ook wel. Het klinkt allemaal best aardig maar ook niet meer dan dat en bovendien érg braafjes. Wel is er een enkele uitzondering. Dit nummer van het album "Harder Faster" uit 1979 is zo'n nummer. Ik vond dat toen al een geweldig numme...

Toen ik ergens rond 1972 een cassetterecorder had gekocht nam ik thuis cassette's op met liedjes van de radio. Maar toen ik in een bandje terecht kwam en mijn bandmaten met platenspelers en LP's in de weer zag begon ik me daar ook voor te interesseren. Nou had onze drummer Piet-Hein niet alleen een platenspeler maar een complete stereo installatie, mét cassettedeck. Nou ja, de familie had dat want het stond in de huiskamer. Maar goed, inmiddels was ik tot de conclusie gekomen dat je op een C90 bandje twee complete LP's kon opnemen. En Piet-Hein had o.a. 4 LP's van Deep Purple. Dat is dus na 1974 geweest want zowel "Burn" als "Stormbringer" zijn uit 1974 (twee albums in een jaar tijd! Destijds met een albumlengte van zo'n 40 minuten helemaal niet zó uitzonderlijk).  Maar goed, ik nam dus bij Piet-Hein in de huiskamer twee bandjes met Deep Purple LP's op. Dat wil zeggen, dat liet ik doen en ik stond erbij en keek ernaar want aan die stereo inst...

Tja, ik had natuurlijk Paranoid al wel eens gehoord. Maar al snel nadat ik bewust naar muziek ging luisteren (zo rond 1973) werd ik zo'n snob die vond dat muziek die in de hitparade had gestaan commercieel was en dus niet goed kón zijn. Inmiddels ben ik daar al lang en breed van genezen maar destijds in de vroege jaren '70 gold dat voor mij nog volop dus liet ik Paranoid, en daarmee het hele repertoire van Black Sabbath, nog links liggen. Maar eind jaren '70 stuitte ik op "Sabotage" het vijfde album van Black Sabbath. Ik weet niet meer waar dat was maar het zal wel bij een van de platenbibliotheken geweest zijn waar ik geregeld kwam.  Afijn, dat album vond ik érg goed en dan vooral het beginnummer " Symptom of the Universe ", met die monsterriff  (al noemde ik dat destijds zo nog niet) van Tony Iommi. Dat nummer is nog steeds een Black Sabbath favoriet en uit de Ozzy periode zelfs dé favoriet. En, ik geef toe, de albumhoes speelde hierin ook mee. Maar go...

Ik ben helemaal niet zo "van de teksten" maar er zijn toch wel stukken tekst die zich in zo'n 50 jaar in mijn systeem genesteld hebben. Het begin van " Dancing with the moonlit knight ", van het Genesis album uit 1973 met de titel "Selling England by the Pound", is zo'n stuk tekst. Elke keer als ik het hoor word ik er weer blij van. Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat het 't eerste was wat ik hoorde op het van het geld, dat ik verdiend had met vakantiewerk in 1975, had uitgegeven aan mijn eerste stereo apparaat. Dat was een Philips stereo casetterecorder. Mét losse boxen. Mijn god, wat was ik blij! En bij het horen van "Can you tell me where my contry lies..." word ik na dik 50 jaar nog steeds héél blij. Ik heb het apparaat even opgezocht op internet. Het was een "Philips N 2400" (zie foto).  En wat die tekst betreft: liefhebbers van het Genesis uit de jaren '70 dreunen die tekst, net als ik, zó op. Verder heb ik ...

Tja, Rod Stewart... Toen ik hem leerde kennen was dat in een tijd waarin hij de ene hit na de andere scoorde. Ik denk dat de eerste hit die ik van 'm leerde kennen "Sailing" was. Dat vond ik (en vind ik nog steeds) een mooi nummer maar daarna ging het er niet bepaald op vooruit. Qua muziek dan want met z'n bankrekening schijnt het behóórlijk vooruit gegaan te zijn. En niet alleen met z'n bankrekening maar laat ik daar niet verder over uitweiden. Dat hij daarvoor al een carrière achter de rug had als zanger bij The Jeff Beck Group en The Faces, daar kwam ik later pas achter. Dat vond ik allemaal prachtig maar om z'n solo carrière liep ik verder met een boog heen, op een enkele uitzondering zoals bijvoorbeeld "Maggie May" na. Dat blijkt achteraf behoorlijk onterecht te zijn want ik ben er nú pas achter dat "Every Picture Tells a Story", het album waarmee hij z'n solo carrière in 1971 aftrapte, toch wel een heel fijn album is. En ja, dat h...