Posts

Golden Earring - 2nd Live (1981)

-
Afbeelding
Ik wil even een lans breken voor dit tweede live album van de Golden Earring. Oké, het eerste live album uit 1977 is geweldig en onovertroffen. Dat geldt dan zowel voor het repertoire als de uitvoering. En in die tijd was de band nog volop bezig met voet aan de grond krijgen en houden ver over de Nederlandse grenzen. Maar na het vertrek van Eelco Gelling kachelde dat enigszins achteruit. Albums als "No Promises, No Debts" (1979) en "Prisoner of the Night" (1980) steken wat mij betreft toch wat bleek af tegen wat daarvoor allemaal verscheen. En de band was weer aangewezen op sporthallen en feesttenten in Nederland (of zoals Barry in "Back Home" op een gegeven moment zingt: "It's good to be back in Roosendaal"). Dit tweede live album is een weerslag van die periode. En ondanks het mindere materiaal klinkt het toch geweldig. Live gaan de nummers die op beide genoemde albums nog vrij matig klinken ineens toch leven. De uitvoeringen op dit live al...
Een reactie posten
Meer lezen

50 jaar geleden: mijn eerste popconcerten

-
Afbeelding
Best vaak krijg ik de vraag wat mijn eerste popconcert was. Wat preciés mijn eerste popconcert was weet ik niet meer maar het was een van de volgende drie en die waren alle 3 in 1976, toen deze Nederlandse bands alle drie een nieuw album uit hadden. En dat is dit jaar dus 50 jaar geleden: Dit waren die 3 concerten: Alquin in "de Stadsschouwburg" (het huidige "Parktheater") in Eindhoven die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Best Kept Secret" Earth an Fire in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "To the World of the Future" Livin' Blues in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Blue Breeze" Die albums van Alquin en Earth and Fire komen hier nog regelmatig voorbij maar dat album van Livin' Blues heb ik sindsdien eigenlijk nauwelijks nog gehoord. Daarop stond de single "Shylina", dat was wel aardig, maar verder vond i...
Een reactie posten
Meer lezen

Ter gelegenheid van de 81ste verjaardag van Ritchie Blackmore

-
Afbeelding
Vandaag is Ritchie Blackmore 81 jaar geworden. In de tweede helft van de jaren '70 begon ik ermee om muzikanten tot favoriet te bombarderen. Sommige daarvan zijn nog steeds favoriet. Een daarvan is Ritchie Blackmore. Sterker nog, voor mij is hij nog steeds dé favoriete gitarist.  Voor al mijn favoriete gitaristen geldt dat ze dat niet zijn omdat ze heel erg technisch of snel zijn. Dat geldt zéker ook voor Ritchie Blackmore. Een van de mooiste voorbeelden voor mij is het nummer "No No No" van het Deep Purple album "Fireball" uit 1971. Deze versie is een live opname voor de Duitse TV. Ik zou niet weten wat ik allemaal nog zou kunnen zeggen wat dit filmpje niet al zegt. 
Een reactie posten
Meer lezen

Rick, Oliver en Adam Wakeman - it's all in the family

-
Afbeelding
Hoe ik hier ineens op kom weet ik niet. Nou ja, het is niet zomaar "ineens" (Audrey weet wel waarom). Ik wist al dat Rick Wakeman in de vroege jaren '70 o.a. als sessiemuzikant z'n brood verdiende. Zo speelde hij in die tijd o.a. mee op platen van David Bowie. Maar ik dacht een tijd geleden: "er zijn vast meer platen waarop hij mee speelt". En inderdaad, zo speelt hij bijvoorbeeld die mooie pianopartij op "Morning has Broken" van Cat Stevens (1971). Maar toen Yes al een succesvolle "grote" band was ging hij daarmee door. Zo speelt hij op dit nummer van "Sabbath Bloody Sabbath" (1973) de piano en mini moog. En om het cirkeltje rond te maken: Adam, een van z'n twee muzikale zonen, speelde sinds 2004 de toetsen in de band van Ozzy Osbourne. En momenteel toert Rick Wakeman met Oliver, z'n andere muzikale zoon, rond. En die Oliver was dan weer een tijdje lid van de zoveelste reïncarnatie van Yes. Én van The Strawbs, een band ...
Een reactie posten
Meer lezen

De laatste studio opnamen van de Golden Earring (2015)

-
Afbeelding
Eigenlijk vond ik het album "Bloody Buccaneers" uit 1991 het laatste écht goede Earring album. Alle albums die daarna kwamen bevatten allemaal wel een paar goede nummers maar het merendeel vond ik nogal inwisselbaar en weinig verrassend. Dat vond ik trouwens helemáál niet raar. Dus toen in 2015, om het feit dat 50 jaar geleden het eerste Golden Earrings singletje verscheen te vieren, de EP "The Hague" uitkwam was ik best sceptisch. Maar misschien wel juist door het te beperken tot een EP met slechts 6 nummers bleek het een onverwacht goed album geworden te zijn, met alléén maar goede nummers. Die zag ik niet meer aankomen als ik eerlijk ben. Wat ik ook niet zag aankomen was dat dit de laatste studio opnamen van de band zouden blijken te zijn. Het beste nummer van het album is wat mij betreft dit voornamelijk door George gezongen nummer. Dat, mede door het akoestische gitaarwerk, wat mij betreft een écht "George Kooymans nummer" geworden is.
Een reactie posten
Meer lezen

Pat Travers - van optredens voor duizenden mensen naar een half gevulde Bosuil in Weert

-
Afbeelding
Eerder deze week zag ik op internet een filmpje over Pat Travers. Een artiest die ik al sinds de jaren '70 heel hoog heb zitten. Pat Travers was toen ik hem eind jaren '70 leerde kennen een grote naam. En dus schreef de Oor er bijvoorbeeld over. En zo leerde ik hem kennen en begon ik me voor hem te interesseren. In 1978 - op mijn 19e verjaardag - kocht ik het album "Makin' Magic". En toen was ik om. Of "hooked" zoals ze dat in het Engels zeggen. Pat Travers toerde toen met z'n band langs grote concertzalen en festivals over heel de wereld, o.a. als voorprogramma van  z'n  landgenoten van Rush.  Hij had ook een geweldige band bij zich. Zo zat er de latere Iron Maiden drummer Nicko McBrain een paar jaar achter de drums. Die werd later vervangen door ene Tommy Aldridge. Vele Rock liefhebbers weten dan genoeg.  Latere albums, waaronder het live album "Go for what you know" uit 1979, werden een groot succes. Maar in de jaren '80 kwam de ...
Een reactie posten
Meer lezen

Mungo Jerry - In the Summertime (ts...ts, ts uh!)

-
Afbeelding
Vannacht gaat de zomertijd weer in. En ook daar heb ik wel weer een plaatje bij. Mét een verhaaltje. Dit plaatje is uit 1970. Ik was toen als 10 of 11 jarig menneke nét lid van de fanfare. Onze repetitie was in een zaal achter een café. De pauzes en derde helft vonden plaats in dat café. In dat café stond een jukebox. De iets oudere jeugd zocht daar dan altijd een paar nummers op uit (tot grote tegenzin van de niet zo heel jonge leden trouwens). En ééntje die vaak terug kwam was dit nummer van Mungo Jerry. En als ik dat iconische intro (ts...ts, ts uh!  ts...ts, ts uh!) hoor sta ik altijd weer even in café de Parel van Brabant. Tijdens de pauze van de repetitie want bij die derde helft mocht ik nog niet blijven. Maareh...dat heb ik later zéér ruimschoots goedgemaakt. Trouwens, je ziet dat 1970 ook de tijd van de bakkebaarden was.
Een reactie posten
Meer lezen