Gerard's Blog

Dat ik deze gast onlangs ben gaan checken is de schuld van Ozzy. Maar dat het zo lang geduurd heeft tót ik 'm ben gaan checken is helemaal mijn eigen schuld. Ik vind z'n muziek wel wat weg hebben van die van Walter Trout. Stevige bluesrock met ook wel wat andere accenten én veelvuldig gebruik van het Hammond orgel. Die vergelijking is niet zo heel gek want beide stonden aan het begin van hun carrière op het podium met John Mayall. Het verschil is alleen dat Eric Steckel toen pas 12 jaar oud was en al een jaar daarna, op 13 jarige leeftijd dus, officieel als "Bluesbreaker" mee op tournee ging, als jongste Bluesbreaker ooit. Maar goed, dat is inmiddels allemaal meer dan 20 jaar geleden. Inmiddels is hij met z'n 36 jaar eigenlijk al een bluesveteraan en daarmee waarschijnlijk de jongste bluesveteraan die ooit de podia onveilig gemaakt heeft. Bij de bluesliefhebbers is hij een bekende naam maar daarbuiten kent vrijwel niemand hem. Ik  heb z'n naam ook vaak genoeg ...

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen en ik krijg nog regelmatig de vraag hoe het bevalt. Nou, het bevalt prima. Niet zozeer vanwege de vrijheid want ik had de laatste jaren al veel vrijheid, maar vanwege het feit dat "de druk van de ketel is". Die druk bestond niet uit teveel werk, ik zou eerder zeggen: in tegendeel. Ik heb periodes genoeg gehad dat het stapeltje met werk wat ik nog moest doen veel harder groeide dan het stapeltje met werk wat "af" was. Maar dat heb ik eigenlijk nooit als druk ervaren. Ik deed wat ik kon en over datgene wat niet lukte of wat niet kon was ik duidelijk. Dat werkte prima. Ik ben ook nooit een "druk druk druk" type geweest. Wat dat dan ook wezen mag, maar je hebt er wellicht een beeld bij. Maar de laatste paar jaar had ik steeds minder te doen en kon ik het ook steeds minder goed bijbenen. Daardoor had ik steeds minder het idee dat ik nog waarde toevoegde, zoals ik dat de eerste jaren na mijn terugkeer wél had. En dat gaf mi...

Vandaag is het 50 jaar geleden dat het debuutalbum van Boston verscheen. Wat mij betreft een van de sterkste debuutalbums uit de muziekhistorie. Of het 't beste of een van de beste debuutalbums aller tijden is, daar valt natuurlijk over te twisten. Want als je niet houdt van dit soort op Amerkaanse leest geschoeide melodieuze rock zul je het vast niet met me eens zijn. Maar waar niet over te twisten valt is dat het een van de succesvolste debuutplaten uit de rockhistorie is. Én het album bracht ons een van de mooiste stemmen uit de rockhistorie, namelijk die van Brad Delp. Ik had in 1976 nog geen platenspeler, dus ik was aangewezen op cassettes. Of ik die cassette door iemand op heb laten nemen of dat ik een voorbespeelde muziekcassette gekocht heb weet ik eigenlijk niet meer zeker maar ik vermoed het tweede. Dat geeft dan wel aan hoe gewéldig ik die single "More then a feeling" destijds vond want zo'n cassette was net zo duur als een LP, destijds een rib uit m'n ...

Ik heb net "Goedenavond Nederland" van gisteren terug zitten kijken. Het ging o.a. over de introductieweken die momenteel gaande zijn. Spontaan kwamen de herinneringen aan mijn introductieweek in 1977 naar boven. De beste herinnering was meteen aan de eerste dag en had te maken met het contrast met de 6 jaar daarvoor op de middelbare school. Ik was namelijk in de eerste paar jaar heel klein voor mijn leeftijd en daarnaast was ik ook nog eens extreem slecht in gym én was ik enigszins een nerdachtig type. Niet dat ik daarmee gepest ben, al is dat aan het begin wel geprobeerd, maar op de een of andere manier gleed het van me af en de bijnaam die men voor mij verzonnen had ging ik op een gegeven moment zelf ook gebruiken dus daar was de lol vrij snel vanaf. Bovendien ben ik ergens in de 3e en 4e klas behoorlijk gaan groeien en was dat "kleine" er wel vanaf. Maar een groot sportman ben ik nooit geworden en op de middelbare school (die waar ik zat in ieder geval) draaide ...

Onlangs kwam ik op Facebook de vraag tegen welk nummer je eerste kennismaking met Iron Maiden was. Tja, dat moet in 1979 de verzamelaar "Metal for Muthas" geweest zijn. Dat album begint met " Sanctuary " dus dat is dan mijn eerste Iron Maiden nummer geweest. Maar Iron Maiden stond als enige met 2 nummers op dat album. Dat andere nummer was " Wrathchild ". Dat nummer staat ook op Maiden's tweede album "Killers", maar dat is al met Adrian Smith en de geweldige productie van Martin Birch. Maar dit is dus de oerversie, nog met ene Tony Parsons op gitaar, die kort daarna vervangen zou worden door Dennis Stratton. En trouwens ook nog met ene Doug Sampson op drums, die kort daarna vervangen zou worden door Clive Burr. Die laatste twee dingen wist ik tot vandaag nog niet, ik ging er vanuit dat deze opnames al met Stratton en Burr waren maar voor de zekerheid zocht ik het toch maar even op. Pfff...mezelf nog net op tijd een afgang bespaard!!! Een leuk...

Ronnie Montrose was een grote naam in de muziek, vooral in de hardrock. Maar dan eentje die veel niet liefhebbers van hardrock niet kennen. Ter vergelijking, Black Sabbath en Deep Purple zijn ook grote namen op hardrock gebied maar veel mensen die niet van hardrock houden kennen die namen tóch.  Maar het eerste album van de naar hem genoemde band Montrose uit 1973 is een klassieker. Een andere grote band uit de Amerikaanse hardrock, namelijk Van Halen, is schatplichtig aan deze band en ze staken ook niet onder stoelen of banken dat ze juist door deze band beinvloed zijn. En toen ze in 1985 een nieuwe zanger zochten werd dat Sammy Hagar, de eerste zanger van...juist ja...Montrose. Maar dat schijnt vooral ook gekomen te zijn door een passie voor snelle auto's die Sammy Hager en Eddie Van Halen deelden, maar dat is een ander verhaal. Maar goed, ik hoorde voor het eerst van Ronnie Montrose in 1980 toen ik in de Oor een zeer positieve recensie over het tweede album van Ronnie Montrose z...