Gerard's Blog

Begin jaren '80, toen ik regelmatig in een paar fonotheken kwam, nam ik regelmatig platen mee van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord met het idee dat het misschien wel eens iets zou kunnen zijn.  Regelmatig bleek het dan ook niks te zijn. Of er stonden 1 of een paar mooie nummers op  en de rest was niks. Of het leek in eerste instantie heel wat maar het viel na een paar keer toch tegen. Maar af en toe was de hele plaat mooi met 1 of 2 uitschieters en bleef dat zo. Dit album van "Grand Prix" is er zo eentje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me had laten lokken door de hoes en soms valt het dan tegen maar daar was in dit geval geen sprake van. Deze licht symfonische ballad "Paradise" is mijn prijsnummer. Inmiddels zijn we 44 jaar verder en deze plaat komt nog steeds regelmatig voorbij. En dit nummer is nog steeds mijn prijsnummer. Trouwens, de zanger is ene Robin McAuley. Inderdaad, de Robin McAuley die in de jaren '90 samen met Michael Schenker de McAul...

Vandaag ben ik voor het laatst (als werknemer) bij DAF geweest. 39 jaar, 28 weken en 2 dagen na mijn eerste werkdag. Ik kan me nog herinneren dat ik dat toen heel spannend vond. Maar ik kan nu wel zeggen dat ik die laatste werkdag óók heel spannend vond. Die bijna 40 jaar zijn dan wel inclusief de anderhalf jaar (Juli 2013 t/m December 2014) dat ik in de ziektewet zat. Daarna heb ik er toch nog 11 en een half jaar rondgelopen. Dan wel op minder dan halve kracht maar dat is toch nog een stuk meer dan we gedurende die daaraan vooraf gaande 1,5 jaar voor mogelijk hadden gehouden. Maar zoals het was zou het niet meer worden. Die verwachting had ik ook helemaal niet. Alles wat nog mogelijk was vond ik al meegenomen. Gelukkig zijn  hierdoor geen toekomstplannen in het water gevallen want ik ben nooit zo van het plannen maken geweest, zéker niet wat de lange termijn betreft. Maar goed, aan het begin koste het mij nog best veel moeite om mijn draai weer te vinden. Maar toch is dat redelijk...

Een van de mooiste stemmen in de rock- en pop historie behoort wat mij betreft toe aan James Taylor. De inmiddels 78 jarige singer songwriter draait al een tijdje mee, al sinds eind jaren '60. Dus ik ken lang niet alles van 'm maar van wat ik wel ken vind ik dit nummer uit 1970 een van z'n mooiste

Een paar dagen geleden plaatste ik een cartoon rondom mijn aanstaande pensionering en het zogenaamde "Grote Genieten". Grappig bedoeld natuurlijk maar eigenlijk ben ik bloedserieus. Ik ben er namelijk van overtuigd dat als je wacht met dat "genieten" tot je pensioen je best wel eens te laat zou kunnen zijn. Sterker nog, ik heb zelf ervaren dat het wel eens zomaar afgelopen kan zijn. Ja, ik ben er nog en ook nog eens in veel betere staat dan iemand destijds voor mogelijk had gehouden. Want in die eerste paar dagen van Juli 2013 was het kantje boord. Maar goed, daar kwam ik doorheen maar het heeft weinig gescheeld. Dat heb ik trouwens ook maar van horen zeggen want die dagen zijn grotendeels aan mijzelf voorbij gegaan. En die eerste paar weken daarna zijn in mijn herinnering één grote grijze brij. Ik heb er natuurlijk wel het een en ander aan overgehouden. Ik kan minder dan voorheen maar daar staat tegenover dat ik van wat ik nog kan meer geniet dan voorheen. Vaak zij...

Wellicht herkenbaar: albums die je meteen goed vindt maar die later niet minder dan 'sleutelalbums' voor je blijken te zijn geworden. Ik heb er een paar en dit tweede studio album van Rainbow is er daar eentje van. Het verscheen vandaag 50 jaar geleden (volgens Wikipedia dan want het zou ook (eer)gisteren geweest kunnnen zijn). Hoe dan ook, ik kan me nog goed herinneren hoe dat ongeveer in z'n werk gegaan is. Het was op een Zondag ochtend ergens in 1976. Ik was 17 jaar en nog maar net (een paar jaar, sinds mijn 14e of zo) bezig met het ontdekken van muziek. Maar favorieten had ik al. Op dat moment waren dat Genesis, Golden Earring en Deep Purple maar die laatste band was toen in verval of zelfs al uit elkaar.  Maar goed, ik kwam op een Zondagochtend voor de kerk (de Sint Jan Evangelist, momenteel zit daar volgens mij een huisartsenpraktijk) in de Engelse Tuin (zo heet die wijk) te Heeze een oud klasgenoot van de lagere school tegen die ik af en toe nog wel eens zag en die z...

Café/Zaal van Oosterhout is binnen Lierop een begrip. Maar ook voor velen buiten Lierop. Voor mij bijvoorbeeld. Ik heb er heel veel familiefeesten, bruiloften en koffietafels gehad. Maar voordat Lierop "de Vurherd" had en de fanfare daar nog repeteerde en concerten gaf waren wij als bevriende fanfare uit Heeze er vaak te vinden.  En, niet te vergeten, voordat Nirwana hun huidige onderkomen aan de Meervensedijk had organiseerde Nirwana al concerten maar die vonden dan plaats bij "Van Oosterhout". Zo stond ik rond 1980 vooraan bij onder andere Vitesse, Margriet Eshuijs en de Bintangs om maar wat te noemen. Én bij de Frank Boeijen Groep, maar dat was niet zo moeilijk want daar kwam maar een handvol volk op af waarvan een gedeelte ook nog eens op de fiets uit Heeze op en neer kwam om mij met Back Out in het voorprogramma te zien optreden en na ons optreden alweer vertrokken waren. Maar goed, dit soort zalen zie je steeds meer verdwijnen. Zo zijn in Heeze "Café/Zaal...