Gerard's Blog

Hoe ik hier ineens op kom weet ik niet. Nou ja, het is niet zomaar "ineens" (Audrey weet wel waarom). Ik wist al dat Rick Wakeman in de vroege jaren '70 o.a. als sessiemuzikant z'n brood verdiende. Zo speelde hij in die tijd o.a. mee op platen van David Bowie. Maar ik dacht een tijd geleden: "er zijn vast meer platen waarop hij mee speelt". En inderdaad, zo speelt hij bijvoorbeeld die mooie pianopartij op "Morning has Broken" van Cat Stevens (1971). Maar toen Yes al een succesvolle "grote" band was ging hij daarmee door. Zo speelt hij op dit nummer van "Sabbath Bloody Sabbath" (1973) de piano en mini moog. En om het cirkeltje rond te maken: Adam, een van z'n twee muzikale zonen, speelde sinds 2004 de toetsen in de band van Ozzy Osbourne. En momenteel toert Rick Wakeman met Oliver, z'n andere muzikale zoon, rond. En die Oliver was dan weer een tijdje lid van de zoveelste reïncarnatie van Yes. Én van The Strawbs, een band ...

Eigenlijk vond ik het album "Bloody Buccaneers" uit 1991 het laatste écht goede Earring album. Alle albums die daarna kwamen bevatten allemaal wel een paar goede nummers maar het merendeel vond ik nogal inwisselbaar en weinig verrassend. Dat vond ik trouwens helemáál niet raar. Dus toen in 2015, om het feit dat 50 jaar geleden het eerste Golden Earrings singletje verscheen te vieren, de EP "The Hague" uitkwam was ik best sceptisch. Maar misschien wel juist door het te beperken tot een EP met slechts 6 nummers bleek het een onverwacht goed album geworden te zijn, met alléén maar goede nummers. Die zag ik niet meer aankomen als ik eerlijk ben. Wat ik ook niet zag aankomen was dat dit de laatste studio opnamen van de band zouden blijken te zijn. Het beste nummer van het album is wat mij betreft dit voornamelijk door George gezongen nummer. Dat, mede door het akoestische gitaarwerk, wat mij betreft een écht "George Kooymans nummer" geworden is.

Eerder deze week zag ik op internet een filmpje over Pat Travers. Een artiest die ik al sinds de jaren '70 heel hoog heb zitten. Pat Travers was toen ik hem eind jaren '70 leerde kennen een grote naam. En dus schreef de Oor er bijvoorbeeld over. En zo leerde ik hem kennen en begon ik me voor hem te interesseren. In 1978 - op mijn 19e verjaardag - kocht ik het album "Makin' Magic". En toen was ik om. Of "hooked" zoals ze dat in het Engels zeggen. Pat Travers toerde toen met z'n band langs grote concertzalen en festivals over heel de wereld, o.a. als voorprogramma van  z'n  landgenoten van Rush.  Hij had ook een geweldige band bij zich. Zo zat er de latere Iron Maiden drummer Nicko McBrain een paar jaar achter de drums. Die werd later vervangen door ene Tommy Aldridge. Vele Rock liefhebbers weten dan genoeg.  Latere albums, waaronder het live album "Go for what you know" uit 1979, werden een groot succes. Maar in de jaren '80 kwam de ...

Vannacht gaat de zomertijd weer in. En ook daar heb ik wel weer een plaatje bij. Mét een verhaaltje. Dit plaatje is uit 1970. Ik was toen als 10 of 11 jarig menneke nét lid van de fanfare. Onze repetitie was in een zaal achter een café. De pauzes en derde helft vonden plaats in dat café. In dat café stond een jukebox. De iets oudere jeugd zocht daar dan altijd een paar nummers op uit (tot grote tegenzin van de niet zo heel jonge leden trouwens). En ééntje die vaak terug kwam was dit nummer van Mungo Jerry. En als ik dat iconische intro (ts...ts, ts uh!  ts...ts, ts uh!) hoor sta ik altijd weer even in café de Parel van Brabant. Tijdens de pauze van de repetitie want bij die derde helft mocht ik nog niet blijven. Maareh...dat heb ik later zéér ruimschoots goedgemaakt. Trouwens, je ziet dat 1970 ook de tijd van de bakkebaarden was.

Ik hou van de stem van Rod Evans, zanger van het eerste uur bij Deep Purple (eind jaren '60). Dus zocht ik eens op waar hij gebleven is nadat hij bij Deep Purple werd ontslagen omdat hij niet zou passen in wat men met die band voor ogen had.  Dat die wisseling voor Deep Purple goed uitpakte is bekend maar wat gebeurde er met Rod Evans? Die richte "Captain Beyond" op. Ik kende die band niet, dus zocht ik ze op Youtube op. Zo kwam ik uit bij dit filmpje uit 1972. Maar toen ik het zat te kijken kon ik alleen maar denken: "Who the fuck is die drummer?". Dat is dus Bobby Caldwell (niet te verwarren met een zanger met dezelfde naam). Ik had nog nooit van 'm gehoord. Maar ook daar is op internet van alles over te vinden. Hij heeft o.a. met Johnny Winter en Rick Derringer gespeeld. Maar goed, wellicht dat hij bij de andere drummers net zo bekend is als sommige bassisten dat bij mij zijn. Afijn, wat is er geworden van Rod Evans? Na de band "Captain Beyond" ...

...of één van de eerste. Van de eerste LP die ik kocht weet ik het zeker ("Seconds Out" van Genesis) én van het eerste liedje dat ik opnam op cassette ook ( "I put a Spell on You" van CCR) maar van het eerste videoclipje weet ik het niet 100% zeker want dat waren er destijds zoveel. Ik weet alleen dat het ergens begin jaren '90 was dat wij een videorecorder kochten en dat ik toen regelmatig videoclipjes aan het opnemen was. Op de eerste plaats omdat ik het geweldig vond dat dat überhaupt kón én omdat het de hoogtijdagen van de videoclip waren met zenders als MTV. Ik was die zenders dan regelmatig aan het afstruinen op zoek naar clipjes van wat stevigere muziek.  Én ik weet dat veel van die nummers uit die tijd bij mij in de vergetelheid zijn geraakt. Maar deze niét want ik heb al sinds de jaren '70 een zwak voor Slade. Maar de hoogtijdagen van die band lagen al tussen de 15 en 20 jaar achter ons dus ik was blij verrast dat er überhaupt een clipjevan Slade vo...