Gerard's Blog

...of één van de eerste. Van de eerste LP die ik kocht weet ik het zeker ("Seconds Out" van Genesis) én van het eerste liedje dat ik opnam op cassette ook ( "I put a Spell on You" van CCR) maar van het eerste videoclipje weet ik het niet 100% zeker want dat waren er destijds zoveel. Ik weet alleen dat het ergens begin jaren '90 was dat wij een videorecorder kochten en dat ik toen regelmatig videoclipjes aan het opnemen was. Op de eerste plaats omdat ik het geweldig vond dat dat überhaupt kón én omdat het de hoogtijdagen van de videoclip waren met zenders als MTV. Ik was die zenders dan regelmatig aan het afstruinen op zoek naar clipjes van wat stevigere muziek.  Én ik weet dat veel van die nummers uit die tijd bij mij in de vergetelheid zijn geraakt. Maar deze niét want ik heb al sinds de jaren '70 een zwak voor Slade. Maar de hoogtijdagen van die band lagen al tussen de 15 en 20 jaar achter ons dus ik was blij verrast dat er überhaupt een clipjevan Slade vo...

Het was een post van Rob Hanemaaijer die deze herinnering weer eens naar boven bracht. In de jaren '90 zat ik een tijdje in de Heezerse Bluesrock band "Call My Job". Het beste kan ik die band omschrijven als "de band die bekender stond om hun bierconsumptie dan om hun geweldige muzikale kunsten". Die post van Rob ging om een Youtube filmpje waarop "George Thorogood and the Destroyers" live een versie van "One Bourbon, One Scotch, One Beer" ten beste gaven. Nou, daar speelden wij ook een nummer van. Namelijk "I drink alone". Overigens maakten wij dat nummer slechts gedeeltelijk waar want wij dronken wel maar zeker niet alleen maar met z'n zessen (in het begin met z'n zevenen), en dat ging er stevig aan toe. Ook ná het optreden. Na een optreden op een Zondagmiddag (of tweede Pinksterdag of zoiets) in Deurne/Zeilberg maakten we het zelfs zo bont dat toen we wilden vertrekken in plaats van betaald kregen, moesten bij betalen. Vr...

In de eerste jaren van hun bestaan was Camel in feite de band van Andy Latimer en Peter Bardens. Na het vertrek van Peter Bardens in 1978 was het dus in feite de band van Andy Latimer. Toen moest Andy écht aan bak en z'n draai zien te vinden. Dat ging niet meteen heel goed want "I can see your house from here" uit 1979 vind ik een vrij matig album, daarna kwam het met "Nude" in 1981 pas écht goed. En tóch is "I can see your house from here" een van mijn favoriete Camel albums. Hoe zit dat? Nou, ik ben in 1977, toen ik 18 werd meteen begonnen met rijlessen. Die lessen gingen al moeizaam maar het examen doen was écht een drama. Pas in 1980, met mij achtste(!) examen lukte het mij om dat "papiertje" te halen.  Tegenwoordig, als je het rijbewijs aan gaat vragen bij het gemeentehuis heb je het in een paar dagen binnen. Maar toen stonden daar nog 2 weken voor. Maar of het nog niet genoeg was duurde dat bij mij 4 weken. Dat waren 4 héél lange weken ...

Het is deze maand 52 jaar geleden dat het eerste album van Rush verscheen. Het is een heel ander album dan wat er allemaal nog zou volgen want Neil Peart was nog niet van de partij en dat is niet alleen aan het drumwerk te horen. De epische nummers waar de band in de rest van de jaren '70 furore mee zou maken zijn nog niet aanwezig. Maar de vergelijking met Led Zeppelin die vaak gemaakt wordt heb ik nooit begrepen. Ik luister best vaak naar Led Zeppelin en ik hóór het gewoon niet. In mijn oren is het een hardrockplaat maar dan geen standaard hardrock, voor zover er in 1974 überhaupt al sprake was van "standaard" hardrock (wat toen nog een vrij nieuwe muzieksoort was). Maar goed, mensen houden van het plakken van etiketjes en het is net als met échte etiketjes: als ze er eenmaal opzitten krijg je ze er heel moeilijk van af. Maar een eigen sound hadden ze zeker al. Dat is vooral te horen aan de nummers die nog járen op de setlijst hebben gestaan, zoals "Working Man...

Net ging het in het programma "Kassa" over een beweging genaamd "Mandala" en over de vraag of dit een pyramidespel is. Ik moest toen meteen aan dit album van "The Alan Parsons Project" denken. Dat is een concept album uit 1978 dat niet over een pyramidespel gaat maar "gewoon" over de pyramides van Gizeh en de daaraan toegedichte magische eigenschappen.  Én het album is voor mij onlosmakelijk verbonden met de voorganger "I Robot" uit 1977. En die - voor mij een tweeluik vormende - albums zijn mijn favorieten van "The Alan Parsons Project". Er zijn daarna echt nog wel mooie platen van TAPP verschenen maar niks kan voor mij tippen aan dit duo, al komt "The Turn of a Friendly Card" uit 1980 wel héél dicht in de buurt. Óók het debuut uit 1976 niet, al is "The Raven" dan één van mijn favoriete TAPP nummers maar daar staat tegenover dat ik dat veel te lange "the fall of the house of Usher" met dat stuk ...

Ik draai dit album van Styx al jaren (iets minder dan 50) maar wat die titel betekent weet ik pas sinds ik dat een paar maanden geleden in een boek las. Het is namelijk het moment waarop dag en nacht (om de betweters voor te zijn: het dag- en nacht-deel van een etmaal) even lang zijn. Dat is dus twee keer per jaar, meestal op 21 Maart en - September. Alleen is het dit jaar al op 20 Maart, vandaag dus. Hoe dan ook: Dat album leerde ik pas kennen toen ik in 1978 voor de band gevallen was n.a.v. het album "Pieces of Eight" en er wat meer van ging luisteren. Het album stamt uit 1975 en is het laatste album van de band vóór de komst van Tommy Shaw. Ik heb heel lang dat album wat minder gevonden dan de 3 opvolgers. Die noemde ik dan ook "de grote drie van Styx". Maar de laatste jaren denk ik daar toch wat anders over. Tegenwoordig luister ik dit album liever dan "Crystal Ball", het eerste album mét Tommy Shaw. Dat vind ik nog steeds een prachtig album hoor, maar...