Posts

Mijn favoriete Beach Boys nummer

Afbeelding
Er is momenteel veel aandacht voor The Beach Boys. Volkomen terecht. Hun meest bepalende album was Pet Sounds en volgens velen is het daarvan afkomstige nummer "God Only Knows" hun mooiste nummer. "Pet Sounds" is inderdaad een prachtig album en "God Only Knows" inderdaad een dito nummer. Maar mijn favoriete Beach Boys nummer is "Surf's Up", afkomstig van het gelijknamige album uit 1971. Maar het was origineel bedoeld voor het album dat de opvolger van "Pet Sounds" zou moeten worden maar er nooit kwam. Gisteren hoorde ik een verklaring bij "Sophie & Jeroen" die ik wel interessant vond. De Beach Boys en de Beatles spiegelden zich aan elkaar en zweepten elkaar op naar grote hoogten. En "Pet Sounds" zou het antwoord van de Beach Boys zijn op "Rubber Soul" en "Sgt. Pepper's..." zou daarop het antwoord van de Beatles zijn. En Brian Wilson zag het volgende album daar weer als antwoord op. All

Ken Follett - De wapens van het licht - Kingsbridge deel 5

Afbeelding
  Ik heb het al eerder gehad over de series historische romans van Ken Follet: de 4 delige "Kingsbridge serie" en de 3 delige "Century serie". De 4 delige "Kingsbridge serie" bestaat uit een boek dat speelt in de 12e -, een dat speelt in de 14e - en een dat speelt in de 16e eeuw en een prequel die speelt rond het jaar 1000. De 3 delige "Century" serie bestaat uit een boek dat speelt rondom de Eerste Wereld oorlog, een dat speelt rondom de Tweede Wereldoorlog en een deel dat speelt rondom de Koude Oorlog. Al deze 7 boeken bevatten historische fictie. De personages zijn fictief en sommige plaatsen ook. Maar dat allemaal tegen een achtergrond die - voor zover ik weet - historisch correct is, met échte historische personages op de achtergrond. Ook de stad "Kingsbridge" met haar kathedraal is fictief maar voor zover ik weet is de beschrijving van hoe die kathedraal tot stand kwam en over hoe de manier van bouwen door de eeuwen heen veranderd

Als je dan toch moet stoppen dan liever zo...

Afbeelding
Als gevolg van een hersenbloeding en de naweeën daarvan kan ik geen basgitaar meer spelen en kwam er in 2013 een eind aan ongeveer 40 jaar spelen in bandjes.  Dat is treurig natuurlijk maar vandaag realiseerde ik me dat ik blij mag zijn dat ik het nog tot 2013 heb mogen rekken. Dat zal ik even uitleggen: Tot Februari 2009 zat ik in twee bandjes. Over de reden dat daar toen een einde aan kwam kan ik kort zijn en daar wind ik ook geen doekjes omheen: dat kwam door mijn drankprobleem. Beide bandjes waren volgens mij blij dat ze van me af waren. Begrijp me goed, dat was héél pijnlijk, maar ik begrijp ze volkomen. Het kon zo niet doorgaan. Maar goed, ik dacht toen écht dat het einde oefening was voor mij. Maar dat liep anders want het lukte mij om te stoppen met alcohol en ik kreeg de kans om tóch nog in een band te mogen spelen,. En dat liep onverwacht goed. Ik kreeg de smaak weer te pakken met als gevolg dat ik in 2013, op het moment het noodlot toesloeg, wéér in twee bandjes speelde. Het

Moulin Blues

Afbeelding
  Morgen begint weer het Moulin Blues festival in Ospel. Ik ben daar ook vaak geweest. Ik deel even wat herinneringen.... Behalve een grote tent waar de grotere bands spelen is er ook een kleine tent. Ik was daar vaak te vinden. Op de eerste plaats omdat optredens in de kleine tent meestal begonnen tijdens de pauzes in de grote tent maar ook omdat de sfeer daar initiemer was. In die tent waande ik me in een blueskroeg en ik kon er ook zonder al teveel problemen rondlopen en met m'n snufferd vooraan gaan staan om eens goed te bekijken wat die artiesten allemaal uitspookten. En wat een geweldige artiesten heb ik daar gezien! Zoals dit Franse duo in 2011. Daar is wel een opname van te vinden maar daarop kun je niet goed zien wat die gasten allemaal uitspoken en wat een stelletje mafkezen het zijn. Op dit filmpje is dat wél goed te zien. En neem van mij aan dat het er in Ospel ook zo uitzag want ik stond me er helemaal vooraan aan te vergapen.  Ik heb ontzettend genoten van al die arti

Herinneringen aan Fanfare St. Nicasius

Afbeelding
Op de eerste plaats wil ik graag iedereen feliciteren met het honderdjarig bestaan van Fanfare St. Nicasius. Van die 100 jaar ben ik er 25 jaar lid geweest, van 1969 tot 1994. Voor degenen die zich afvragen "who the fuck is Gerard Berkers?" Als die achternaam je bekend in de oren klinkt: inderdaad: zoon, broer of zwager van.... Mijn vroegste herinnering dateert van voor ik lid was want dat is van toen ik een jaar of 2 of 3 was. Ik mocht toen met ons moeder mee naar een concert van de Fanfare. Toen we door de zaal naar buiten liepen kwamen we langs een tafel waar Sjef Verbeek zat met z'n grote trom naast 'm op de grond. En die vond het wel een goed idee om dat kleine manneke met die grote knuppel tegen die héle grote trom te laten slaan. Nou, dat kleine manneke vond dat ook een héél goed idee al kon hij die knuppel zelfs met twee handen nauwelijks tillen. Nog een volgende herinnering van voor ik zelf bij de Fanfare was, dateert van 1964 tijdens de Brabantse Dag. Het th

5 April 1998 R.I.P. Cozy Powell

Afbeelding
Vandaag 26 jaar geleden verongelukte de als "Cozy Powell" bekend geworden drummer Colin Flooks. Ik, en vele van de andere rockliefhebbers van mijn generatie, kennen hem vooral van hardrock bands als Rainbow, MSG, Black Sabbath en Whitesnake. Maar hij had heel wat meer in z'n mars. Zo was hij aan het begin van z'n carrière een tijd drummer in de Jeff Beck Group en hij was ook niet vies van een stevig potje jazzrock. Zoals vele van z'n latere bandmaten zoals Neil Murray en Don Airey trouwens. Daarnaast maakte hij ook nog een tijd deel uit van de Brian May band en deed hij veel sessiewerk. Hij schijnt naast een goeie muzikant ook een prettig persoon geweest te zijn om mee te werken. Dat heeft ertoe geleid dat z'n boekje met "muzikanten die ik kan bellen" nogal uitgebreid was. Kijk maar eens naar de lijst met namen die allemaal mee werkten aan z'n solo album "The Drums Are Back" uit 1992. Op dit nummer wordt bijvoorbeeld meegespeeld door B

The Sweet: AC-DC (1974)

Afbeelding
  Er is dus een tijd geweest dat ik niet van het bestaan van een band met de naam AC/DC afwist. Zelfs dat AC-DC staat voor wisselstroom-gelijkstroom (of andersom, weet ik veel)  wist ik toen nog niet. Ik kende alleen het nummer AC-DC van het album "Sweet Fanny Adams". Dat album en opvolger "Desolation Boulevard" uit hetzelfde jaar waren wel een openbaring want in vergelijking met de "kauwgumballenpop" waarmee The Sweet daarvoor de hitparades teisterde was dit wel héél andere koek.  Overigens heb ik dit nummer en het van hetzelfde album afkomstige "Peppermint Twist" nog staan spelen. Én...jawel!...zingen: "papa tjoewa papapapa tjoewa", was mijn tekst.