Gerard's Blog

Onlangs kwam ik op Facebook de vraag tegen welk nummer je eerste kennismaking met Iron Maiden was. Tja, dat moet in 1979 de verzamelaar "Metal for Muthas" geweest zijn. Dat album begint met " Sanctuary " dus dat is dan mijn eerste Iron Maiden nummer geweest. Maar Iron Maiden stond als enige met 2 nummers op dat album. Dat andere nummer was " Wrathchild ". Dat nummer staat ook op Maiden's tweede album "Killers", maar dat is al met Adrian Smith en de geweldige productie van Martin Birch. Maar dit is dus de oerversie, nog met ene Tony Parsons op gitaar, die kort daarna vervangen zou worden door Dennis Stratton. En trouwens ook nog met ene Doug Sampson op drums, die kort daarna vervangen zou worden door Clive Burr. Die laatste twee dingen wist ik tot vandaag nog niet, ik ging er vanuit dat deze opnames al met Stratton en Burr waren maar voor de zekerheid zocht ik het toch maar even op. Pfff...mezelf nog net op tijd een afgang bespaard!!! Een leuk...

Ronnie Montrose was een grote naam in de muziek, vooral in de hardrock. Maar dan eentje die veel niet liefhebbers van hardrock niet kennen. Ter vergelijking, Black Sabbath en Deep Purple zijn ook grote namen op hardrock gebied maar veel mensen die niet van hardrock houden kennen die namen tóch.  Maar het eerste album van de naar hem genoemde band Montrose uit 1973 is een klassieker. Een andere grote band uit de Amerikaanse hardrock, namelijk Van Halen, is schatplichtig aan deze band en ze staken ook niet onder stoelen of banken dat ze juist door deze band beinvloed zijn. En toen ze in 1985 een nieuwe zanger zochten werd dat Sammy Hagar, de eerste zanger van...juist ja...Montrose. Maar dat schijnt vooral ook gekomen te zijn door een passie voor snelle auto's die Sammy Hager en Eddie Van Halen deelden, maar dat is een ander verhaal. Maar goed, ik hoorde voor het eerst van Ronnie Montrose in 1980 toen ik in de Oor een zeer positieve recensie over het tweede album van Ronnie Montrose z...

Een van de meest gecoverde bluesnummers is volgens mij "Baby Please Don't Go" dat in 1935 werd geschreven door ene Big Joe Williams. Één van de mooiste versies vind ik deze van Cuby & The Blizzards  uit 1967. Dat is voor een groot gedeelte te danken aan het geweldige gitaarspel van Eelco Gelling. Ik denk dat hij een van de meest ondergewaardeerde gitaristen van Nederland is. Over hem hoorde je destijds (en nog steeds) maar weing. Ik geef toe, dat ik z'n naam ook alleen maar ken sinds hij midden jaren '70 door de Golden Earring bij Cuby werd weggekaapt. En wat trouwens ook helpt is dat op dit nummer dat irritante gepingel van Herman Brood niet te horen is.  Ik ben sowieso eigenlijk helemaal niet zo'n liefhebber van Cuby & The Blizzards. Ze hebben wel een paar goeie nummers maar zeker internationaal stelde het helemaal niet zoveel voor. En volgens mij hadden ze ook helemaal geen internationale pretenties want waarom zou je anders je debuutalbum "Gro...

In 1978 kwam Santana met een single getiteld " Well allright ". Ik vond het - en vind het nog steeds - een leuk nummer. Maar ik had geen idee  dat het een cover was tot ik heel wat jaren daarna dat album van " Blind Faith " uit 1969 leerde kennen. "Aha, dáár hebben ze het vandaan" dacht ik. Maar dat dacht ik dus verkeerd want een tijdje daarna zag ik dat het origineel uit 1958 is en van Buddy Holly afkomstig is. Leuk om te weten, maar toch vind ik die versie van Santana het beste, al lijkt die duidelijk meer op die van Blind Faith dan op die van Buddy Holly. Maar dat heeft vooral met de zang te maken. Ik vind Steve Winwood een prima zanger hoor maar die stem 'snerpt' toch wat meer dan die van Greg Walker. Dat die destijds de zanger van Santana was wist ik niet uit mijn hoofd hoor, dat moest ik even opzoeken. Afijn, mocht je in de toekomst een keer bij een quiz de vraag van wie de originele versie van "Well Allright" is goed hebben, ma...

Er is een nieuw album van Deep Purple. Dat is dan 58(!) jaar na hun eerste album, "Shades of Deep Purple" uit 1968. Er is trouwens één muzikant die op álle albums sinds 1968 meespeelt en dat is drummer Ian Paice. Ik las van tevoren dat het het meest heavy Deep Purple album in jaren zou zijn. Dat klopt waarschijnlijk wel. Maar ik las ook dat de jaren van de Mark II bezetting van begin jaren '70 zouden gaan herleven. Dat vind ik dan weer regelrechte kletskoek. Die tijden zijn voorbij en komen niet meer terug. Simon McBride is een uitstekende gitarist en Don Airey is een uitstekende toetsenist maar het zijn geen Ritchie Blackmore en Jon Lord. Ik heb ze, toen niet Simon McBride maar Steve Morse de gitarist nog was maar Don Airey al wel de toetsenist was wel eens live gezien (op het Arrow Classic Rock Festival) en dat was prima maar zeker voor de oude nummers uit de jaren '70 vond ik het als een Deep Purple Tribute klinken. Wel een hele goeie, dat wel, maar toch... Maar go...

Eind jaren '70/begin jaren '80 kwam er van alles op muziekgebied overwaaien uit Groot Brittanië: Punk, New Wave en The New Wave of British Heavy Metal bijvoorbeeld. Maar bijvoorbeeld ook een band als "Graham Parker and the Rumour" met hun met soul en rythm and blues doordrenkte bluesrock, met die schuurpapieren stem van Graham Parker als sterkste punt. Dit door ene Nick lowe geproduceerde album uit 1977 klinkt hier nog steeds regelmatig. Dit is een nummer van dat album. Het is een cover van een soulnummer uit 1972. Ene Paul Young deed het een aantal jaar later (1984) nog eens dunnetjes over maar dat vind ik een gladgestreken productie. En die stem is mij ook te gladjes.  Deze versie daarentegen klinkt, mede door dat schuurpapieren stemgeluid, lekker rauw.