Posts

Gov't Mule - Aint no love in the heart of the city (2021)

Afbeelding
Een van mijn favoriete nummers op het live album van Whitesnake uit 1980 is " Aint no love in the heart of the city ". Maar ik weet pas sinds 2021 toen het op het blues album "Heavy Load Blues" van Gov't Mule stond dat het een cover is.  Het is al uit 1974 en werd toen door ene Bobby "Blue" Bland voor het eerst op de plaat gezet. De lijst met andere versies is héél lang, onder andere op een live album van Herman Brood uit 1985. Maar omdat ik het eerder deze week al over Warren Haynes had werd ik toen de versie van Gov't Mule net voorbij kwam extra getriggerd. Prachtige versie. Dat hele album is trouwens de moeite waard. Het geeft je wat de titel belooft met af en toe een rustpunt, zoals dit nummer.

Bruce Soord - Luminescence (2023)

Afbeelding
De laatste jaren wisselt Bruce Soord nieuwe albums van The Pineapple Thief steeds af met solo albums. Allemaal prachtige platen maar tot nu toe waren die platen van TPT mijn favorieten. "Tot nu toe?" Ja, tot nu toe. Want hóe goed ik Gavin Harrison ook als drummer vind en hóe goed ik hem er ook bij vind passen, sindsdien lijken de TPT platen steeds meer op elkaar. Ook het onlangs verschenen TPT album is in mijn oren een herhalingsoefening van de voorgaande. Niet dat de solo platen van Bruce nou zulke toonbeelden van vernieuwing zijn, dat hoeft van mij ook niet, maar op een gegeven moment heb ik zoiets van "nou weet ik het wel". En bij TPT is dat moment voor mij aangebroken en voor Bruce z'n solo platen nog niet, en ik denk ook niet dat dat gaat gebeuren. Ik vind vooral de combinatie van meer ingetogen nummers met wat modernere accenten onweerstaanbaar. Bijvoorbeeld zoals op mijn favoriet nummer " Nestle In ". Bruce z'n laatste solo album is al bijna

Warren Haynes - Man in Motion (2011)

Afbeelding
Gisteren ging het op Facebook over een bepaald soort gitaren en het verschil daartussen en over mooie exemplaren en hun bespelers. Voor de "kenners": het betrof de Gibson ES330 en ES335. De mooiste vind ik de rode van Warren Haynes waarmee hij op de hoes van z'n album "Man in Motion" staat afgebeeld. Hij noemt het zelf z'n "big red". Warren Haynes, wie is dat? Hij vormde met Derek Trucks de gitaartandem van de laatste bezetting van "The Allman Brothers Band" en richtte daarnaast de bluesrockband "Gov't Mule" op. Maar hij maakt ook solo platen waarop hij diverse grenzen van de bluesrock verkent. Zo is het eerder genoemde album gevuld met een mix van bluesrock en soul, door hemzelf "Southern Soul" genoemd. Ik vind het een prachtplaat. En dus met een een prachtige gitaar op de hoes. Inmiddels weet ik wat het verschil tussen de ES330 en ES335 is en dat dit een ES335 is. Niet dat ik wat aan die kennis heb maar het brach

Editors - The Back Room (2005)

Afbeelding
In de jaren '80 las ik ergens dat "Echo & the Bunnymen" eigenlijk de "Doors" van de jaren '80 zouden zijn. Dat vond ik tóen al flauwekul maar tientallen jaren later las ik dat de "Editors" eigenlijk de "Echo & the Bunnymen" van nu zouden zijn. Nou ja, van nu . Het is alweer zo'n 20 jaar geleden dat de "Editors" op hun hoogtepunt waren. Maar goed, het gaat mij om die vergelijking. Ik ben redelijk op de hoogte van de platen van "Echo & the Bunnymen" maar van de "Editors" ken ik alleen "The Backroom" uit 2005 dus in hoeverre dié vergelijking opgaat kan ik niet zeggen. Och....hoe vaak ik van een band niet heb gelezen dat het de Beatles van de "jaren-weet-ik-veel" zouden zijn. Allemaal onzin. Een bepaalde band kleurt een periode in de tijd maar  die 'bepaalde tijd' kleurt ook die band. Huh?! Gaan we filosofisch doen? Maar goed, ik vind "The Backroom" een geweld

Novastar

Afbeelding
Wat een tegenvaller. Zat ik het album dat als "nieuw Novastar album" aangekondigd werd te luisteren en dacht ik bij het tweede nummer: "Hé! dat komt me héél bekend voor!" Blijkt dat zogenaamde 'nieuwe' album een soort "greatest hits" album te zijn met opnieuw opgenomen nummers. En - jawel! - één nieuw nummer. Dat dan word aangekondigd alsof het het achtste wereldwonder is. Dat valt me nou vies van jullie tegen. En die nieuwe versie van het nummer dat ik herkende kan ook nog eens niet tippen aan het origineel. Hoewel, als ik eerlijk ben word dat mede ingegeven door het feit dat ik niet wíl dat het daaraan zou kunnen tippen.  Maar goed, dat nummer is dan ook mijn favoriet dus dat ligt dan extra gevoelig. Het staat op het debuutalbum uit 2020. Ik doe 'm er even bij maar mocht je geïnteresseerd zijn in die nieuwe versie, dan moet je die zelf maar even opzoeken. Ik weiger om daar verder nog aandacht aan te besteden.

Little Feat - The Ingenue (1990)

Afbeelding
Little Feat was een geweldige band. "Waiting For Columbus", hun live album uit 1978, is een van mijn favoriete albums, zeker waar het live albums betreft. Dat komt o.a door de medewerking van de blazerssectie van "Tower of Power". Beter dan dit zou het na dit album niet meer worden, o.a door het overlijden van Lowell George in 1979. Maar de band ging door zonder Lowell George. Er zijn nog heel wat albums verschenen, die geen van allen kunnen tippen aan de albums met Lowell George. Maar toch staan er nog wel de nodige goeie nummers op, zoals dit jazzy nummer van "Representing the Mambo" uit 1990.

Golden Earring - Contraband (1976)

Afbeelding
  Voor velen, zeker van mijn generatie, is "Moontan" hun favoriete Golden Earring album. Voor mij niet. Mijn favoriete Earring album is dit uit 1976 afkomstige album. Na "Moontan" maakte de Earring twee albums met Robert-Jan Stips op toetsen maar toen die vertrok kwam de van "Cuby & the Blizzards" afkomstige Eelco Gelling er als extra gitarist bij. Dat resulteerde in het album "Contraband" en dat is mijn favoriete Earring album, zéker voor wat studio albums betreft want het krijgt stevige concurentie van het live album uit 1977 dat met dezelfde bezetting is opgenomen. Daarna was het wel over want de opvolger "Grab it for a second" kan daar op geen enkele manier aan tippen. De nummers zijn, op enkele uitzonderingen na, een stuk zwakker en het is door een Amerikaanse producer met een hoop gladstrijkerij wat mij betreft nóg verder verpest.  Daarna verliet Eelco Gelling de band en wijzigde de bezetting, op af en toe een extra muzikant v