Gerard's Blog

Eigenlijk vond ik het album "Bloody Buccaneers" uit 1991 het laatste écht goede Earring album. Alle albums die daarna kwamen bevatten allemaal wel een paar goede nummers maar het merendeel vond ik nogal inwisselbaar en weinig verrassend. Dat vond ik trouwens helemáál niet raar. Dus toen in 2015, om het feit dat 50 jaar geleden het eerste Golden Earrings singletje verscheen te vieren, de EP "The Hague" uitkwam was ik best sceptisch. Maar misschien wel juist door het te beperken tot een EP met slechts 6 nummers bleek het een onverwacht goed album geworden te zijn, met alléén maar goede nummers. Die zag ik niet meer aankomen als ik eerlijk ben. Wat ik ook niet zag aankomen was dat dit de laatste studio opnamen van de band zouden blijken te zijn. Het beste nummer van het album is wat mij betreft dit voornamelijk door George gezongen nummer. Dat, mede door het akoestische gitaarwerk, wat mij betreft een écht "George Kooymans nummer" geworden is.

Eerder deze week zag ik op internet een filmpje over Pat Travers. Een artiest die ik al sinds de jaren '70 heel hoog heb zitten. Pat Travers was toen ik hem eind jaren '70 leerde kennen een grote naam. En dus schreef de Oor er bijvoorbeeld over. En zo leerde ik hem kennen en begon ik me voor hem te interesseren. In 1978 - op mijn 19e verjaardag - kocht ik het album "Makin' Magic". En toen was ik om. Of "hooked" zoals ze dat in het Engels zeggen. Pat Travers toerde toen met z'n band langs grote concertzalen en festivals over heel de wereld, o.a. als voorprogramma van  z'n  landgenoten van Rush.  Hij had ook een geweldige band bij zich. Zo zat er de latere Iron Maiden drummer Nicko McBrain een paar jaar achter de drums. Die werd later vervangen door ene Tommy Aldridge. Vele Rock liefhebbers weten dan genoeg.  Latere albums, waaronder het live album "Go for what you know" uit 1979, werden een groot succes. Maar in de jaren '80 kwam de ...