Gerard's Blog

Vannacht gaat de zomertijd weer in. En ook daar heb ik wel weer een plaatje bij. Mét een verhaaltje. Dit plaatje is uit 1970. Ik was toen als 10 of 11 jarig menneke nét lid van de fanfare. Onze repetitie was in een zaal achter een café. De pauzes en derde helft vonden plaats in dat café. In dat café stond een jukebox. De iets oudere jeugd zocht daar dan altijd een paar nummers op uit (tot grote tegenzin van de niet zo heel jonge leden trouwens). En ééntje die vaak terug kwam was dit nummer van Mungo Jerry. En als ik dat iconische intro (ts...ts, ts uh!  ts...ts, ts uh!) hoor sta ik altijd weer even in café de Parel van Brabant. Tijdens de pauze van de repetitie want bij die derde helft mocht ik nog niet blijven. Maareh...dat heb ik later zéér ruimschoots goedgemaakt. Trouwens, je ziet dat 1970 ook de tijd van de bakkebaarden was.

Ik hou van de stem van Rod Evans, zanger van het eerste uur bij Deep Purple (eind jaren '60). Dus zocht ik eens op waar hij gebleven is nadat hij bij Deep Purple werd ontslagen omdat hij niet zou passen in wat men met die band voor ogen had.  Dat die wisseling voor Deep Purple goed uitpakte is bekend maar wat gebeurde er met Rod Evans? Die richte "Captain Beyond" op. Ik kende die band niet, dus zocht ik ze op Youtube op. Zo kwam ik uit bij dit filmpje uit 1972. Maar toen ik het zat te kijken kon ik alleen maar denken: "Who the fuck is die drummer?". Dat is dus Bobby Caldwell (niet te verwarren met een zanger met dezelfde naam). Ik had nog nooit van 'm gehoord. Maar ook daar is op internet van alles over te vinden. Hij heeft o.a. met Johnny Winter en Rick Derringer gespeeld. Maar goed, wellicht dat hij bij de andere drummers net zo bekend is als sommige bassisten dat bij mij zijn. Afijn, wat is er geworden van Rod Evans? Na de band "Captain Beyond" ...

...of één van de eerste. Van de eerste LP die ik kocht weet ik het zeker ("Seconds Out" van Genesis) én van het eerste liedje dat ik opnam op cassette ook ( "I put a Spell on You" van CCR) maar van het eerste videoclipje weet ik het niet 100% zeker want dat waren er destijds zoveel. Ik weet alleen dat het ergens begin jaren '90 was dat wij een videorecorder kochten en dat ik toen regelmatig videoclipjes aan het opnemen was. Op de eerste plaats omdat ik het geweldig vond dat dat überhaupt kón én omdat het de hoogtijdagen van de videoclip waren met zenders als MTV. Ik was die zenders dan regelmatig aan het afstruinen op zoek naar clipjes van wat stevigere muziek.  Én ik weet dat veel van die nummers uit die tijd bij mij in de vergetelheid zijn geraakt. Maar deze niét want ik heb al sinds de jaren '70 een zwak voor Slade. Maar de hoogtijdagen van die band lagen al tussen de 15 en 20 jaar achter ons dus ik was blij verrast dat er überhaupt een clipjevan Slade vo...

Het was een post van Rob Hanemaaijer die deze herinnering weer eens naar boven bracht. In de jaren '90 zat ik een tijdje in de Heezerse Bluesrock band "Call My Job". Het beste kan ik die band omschrijven als "de band die bekender stond om hun bierconsumptie dan om hun geweldige muzikale kunsten". Die post van Rob ging om een Youtube filmpje waarop "George Thorogood and the Destroyers" live een versie van "One Bourbon, One Scotch, One Beer" ten beste gaven. Nou, daar speelden wij ook een nummer van. Namelijk "I drink alone". Overigens maakten wij dat nummer slechts gedeeltelijk waar want wij dronken wel maar zeker niet alleen maar met z'n zessen (in het begin met z'n zevenen), en dat ging er stevig aan toe. Ook ná het optreden. Na een optreden op een Zondagmiddag (of tweede Pinksterdag of zoiets) in Deurne/Zeilberg maakten we het zelfs zo bont dat toen we wilden vertrekken in plaats van betaald kregen, moesten bij betalen. Vr...

In de eerste jaren van hun bestaan was Camel in feite de band van Andy Latimer en Peter Bardens. Na het vertrek van Peter Bardens in 1978 was het dus in feite de band van Andy Latimer. Toen moest Andy écht aan bak en z'n draai zien te vinden. Dat ging niet meteen heel goed want "I can see your house from here" uit 1979 vind ik een vrij matig album, daarna kwam het met "Nude" in 1981 pas écht goed. En tóch is "I can see your house from here" een van mijn favoriete Camel albums. Hoe zit dat? Nou, ik ben in 1977, toen ik 18 werd meteen begonnen met rijlessen. Die lessen gingen al moeizaam maar het examen doen was écht een drama. Pas in 1980, met mij achtste(!) examen lukte het mij om dat "papiertje" te halen.  Tegenwoordig, als je het rijbewijs aan gaat vragen bij het gemeentehuis heb je het in een paar dagen binnen. Maar toen stonden daar nog 2 weken voor. Maar of het nog niet genoeg was duurde dat bij mij 4 weken. Dat waren 4 héél lange weken ...

Het is deze maand 52 jaar geleden dat het eerste album van Rush verscheen. Het is een heel ander album dan wat er allemaal nog zou volgen want Neil Peart was nog niet van de partij en dat is niet alleen aan het drumwerk te horen. De epische nummers waar de band in de rest van de jaren '70 furore mee zou maken zijn nog niet aanwezig. Maar de vergelijking met Led Zeppelin die vaak gemaakt wordt heb ik nooit begrepen. Ik luister best vaak naar Led Zeppelin en ik hóór het gewoon niet. In mijn oren is het een hardrockplaat maar dan geen standaard hardrock, voor zover er in 1974 überhaupt al sprake was van "standaard" hardrock (wat toen nog een vrij nieuwe muzieksoort was). Maar goed, mensen houden van het plakken van etiketjes en het is net als met échte etiketjes: als ze er eenmaal opzitten krijg je ze er heel moeilijk van af. Maar een eigen sound hadden ze zeker al. Dat is vooral te horen aan de nummers die nog járen op de setlijst hebben gestaan, zoals "Working Man...

Net ging het in het programma "Kassa" over een beweging genaamd "Mandala" en over de vraag of dit een pyramidespel is. Ik moest toen meteen aan dit album van "The Alan Parsons Project" denken. Dat is een concept album uit 1978 dat niet over een pyramidespel gaat maar "gewoon" over de pyramides van Gizeh en de daaraan toegedichte magische eigenschappen.  Én het album is voor mij onlosmakelijk verbonden met de voorganger "I Robot" uit 1977. En die - voor mij een tweeluik vormende - albums zijn mijn favorieten van "The Alan Parsons Project". Er zijn daarna echt nog wel mooie platen van TAPP verschenen maar niks kan voor mij tippen aan dit duo, al komt "The Turn of a Friendly Card" uit 1980 wel héél dicht in de buurt. Óók het debuut uit 1976 niet, al is "The Raven" dan één van mijn favoriete TAPP nummers maar daar staat tegenover dat ik dat veel te lange "the fall of the house of Usher" met dat stuk ...

Ik draai dit album van Styx al jaren (iets minder dan 50) maar wat die titel betekent weet ik pas sinds ik dat een paar maanden geleden in een boek las. Het is namelijk het moment waarop dag en nacht (om de betweters voor te zijn: het dag- en nacht-deel van een etmaal) even lang zijn. Dat is dus twee keer per jaar, meestal op 21 Maart en - September. Alleen is het dit jaar al op 20 Maart, vandaag dus. Hoe dan ook: Dat album leerde ik pas kennen toen ik in 1978 voor de band gevallen was n.a.v. het album "Pieces of Eight" en er wat meer van ging luisteren. Het album stamt uit 1975 en is het laatste album van de band vóór de komst van Tommy Shaw. Ik heb heel lang dat album wat minder gevonden dan de 3 opvolgers. Die noemde ik dan ook "de grote drie van Styx". Maar de laatste jaren denk ik daar toch wat anders over. Tegenwoordig luister ik dit album liever dan "Crystal Ball", het eerste album mét Tommy Shaw. Dat vind ik nog steeds een prachtig album hoor, maar...

Morgen zijn er verkiezingen (echt waar joh?) Ik ben sinds Juni 1977 stemgerechtigd maar de Tweede Kamer verkiezingen van 1977 waren al in Mei en toen was ik dus nog geen 18. De eerste verkiezingen waar ik aan mee mocht doen waren de verkiezingen voor de Provinciale Staten in Maart 1978, deze maand dus 48 jaar geleden. Ik weet niet helemáál zeker of ik toen ben gaan stemmen maar ik kan me niet voorstellen dat ik toen de kans om voor de eerste keer te gaan stemmen heb laten schieten. Maar op wie ik toen gestemd heb weet ik al helemáál niet.  Ik denk dat ik in de 48 jaar daarna maar 3 verkiezingen heb laten schieten. Een keer was dat omdat ik toen op vakantie in Cuba was en ik geen trek had om iemand te machtigen. De tweede keer was met dat referendum over het associatieverdrag met Oekraïne in 2016. Dat was toen een heel bewuste keuze want ik ben sowieso al geen voorstander van referenda en al helemáál niet van dát referendum dat door een aantal niet nader te noemen schertsfiguren is ...

Soms, ik heb het daar al eens eerder over gehad, schrik je je rot als je op basis van een single een LP voor het eerst hoort. Bijvoorbeeld als je op basis van "Child in Time" het bijbehorende album "Deep Purple in Rock" voor het eerst hoort. Samengevat: "What the fuck is dit?! Is er iets kapot?" Maar soms kun je ook op een heel prettige manier schrikken. Dat gebeurde bij mij in 1978 toen ik op basis van "Hold the Line" het eerste album van Toto luisterde in een platenzaak. Dat album begint namelijk met dit instrumentale nummer. Mijn reactie laat zich héél makkelijk samenvatten: "Wauw!" Trouwens, ik heb Toto één keer live gezien. Dat was op Bospop 2010. Dat concert begonnen ze toen hiermee. En ik vond het na 32 jaar nog steeds geweldig!

Huh??? Wat heeft Frank Zappa te maken met Toto? Nou, ik las onlangs een artikeltje over een auditie die Steve Lukather op 17 jarige leeftijd deed voor Frank Zappa. Steve Lukather is geboren op 21 Oktober 1957 dus was die auditie ergens in 1974/75.  Oké...die auditie heeft hij als verschrikkelijk ervaren. Én hij werd afgewezen. Hierna werd hij sessiemuzikant en in 1976 werd hij door David Paich en Steve Porcaro, die hij beide al kende van de middelbare school en die ook actief waren als sessiemuzikant, gevraagd om samen een band op te richten. Dat werd Toto. De rest is geschiedenis. Hoe anders zou het gelopen zijn als hij wel bij Zappa aangenomen was? Dat is koffiedik kijken maar ik denk dat die band er toch wel gekomen zou zijn maar dan zonder Steve Lukather. En of die band net zo succesvol geworden zou zijn weet ik niet. Ik weet wel dat ik vind dat de inbreng van Steve Lukather de muziek van Toto boven het niveau van "gladde, perfecte sessiemuzikantenmuziek" laat uitstijgen ...

Ergens in de jaren '90, toen ze bij de "Expert" hier in Asten nog CD's verkochten, viste ik de CD "The Last Temptation" van Alice Cooper voor 5 gulden uit een uitverkoopbak en ging daarmee naar huis met het idee dat ik me daar geen buil aan zou vallen. Wist ik veel dat dit album tot een Alice Cooper favoriet zou uitgroeien. Ik moest wel weer even wennen want ik was inmiddels gewend aan z'n hardrock sound, maar daar was het wel zo ongeveer mee gedaan. Ik vond die periode zéker niet slecht hoor, "Hey Stoopid" uit 1991 is niet voor niks een andere favoriet, maar Alice Cooper is toch wel wat meer dan een van de vele "hardrock" acts die destijds heel populair waren (de quotes staan er niet voor niks trouwens). Maar goed, dit album moest wel even landen. En sinds vorig jaar het album met z'n nog in leven zijnde maatjes van de band waarmee hij begin jaren '70 furore maakte, is uitgekomen draai ik deze weer wat meer en ik hoor wel par...

Phil Campbell, die zo'n 40 jaar het podium deelde met Lemmy en Mikkey Dee in Motörhead en na het overlijden van Lemmy o.a. samen met z'n 3 zonen de band "Phil Campbell and the Bastards Sons" begon, is gisteren, zo'n 2 maanden voor z'n 65e verjaardag, overleden las ik net op Facebook.  Ik schrok ervan. Maar goed, misschien kunnen ze deze weer eens proberen. Drummers genoeg daar die het graag eens zouden willen proberen (denk ik)

In de jaren '70 leende of huurde ik vaak verzamel LP's. Vaak stonden daar dan nummers op die ik geweldig vond. Soms kocht, leende of huurde ik dan later het officiele album waar dat nummer op stond. Niet zelden viel dat behoorlijk tegen. Maar soms ook niet. Dat laatste was het geval bij Dr. John. Op een verzamel LP stond "Right Place Wrong Time", en het album waar het vandaan komt, "In the Right Place" (1973), bleek een geweldig album te zijn. Maar het duurde nog tot een paar maanden geleden tot ik andere albums van 'm ben gaan checken. Die halen het wat mij betreft niet bij "In the Right Place" maar dat ligt waarschijnlijk aan mijzelf. Maar er staan wel nummers op die me zéér bevallen, zoals dit nummer van "Dr. John's Gumbo" uit 1972. Dat ritme...ik vind het heel aanstekelijk

Dit nummer kwam vandaag langs geshuffeld en ik was even terug in de Ziggo in Juni 2013. Rush heeft in haar lange carrière van dik 40 jaar ook nummers opgenomen die ze live niet konden of wilden spelen. Soms was dat omdat er op plaat een instrument werd bespeeld waar ze live geen gebruik van konden maken en ze niet uit een doosje wilden halen."Losing it" van het album "Signals" uit 1982 is zo'n nummer. Een prachtige ballad met een mooie vioolpartij. Maar toen ze voor hun "Clockwork Angels" tournee een compleet strijkorkest op sleeptouw namen zagen ze hun kans schoon. Op 2 Juni 2013 stond ik er met een brok in mijn keel naar te kijken en luisteren. Nou is dit een opname van 2 jaar later maar neem van mij aan dat het toen in de Ziggo ook zo geklonken heeft. En neem van mij ook aan dat mijn brok in mijn keel net zo groot is als toen. En ja, dat heeft óók te maken met het feit dat ik Neil Peart achter (of eigenlijk in) z'n drumkit zie zitten. Het feit d...