Gerard's Blog

Ik ken dit nummer al heel lang. Maar toen het onlangs voorbij kwam had ik er ineens bepaalde gedachten bij. Ik heb de tekst eigenlijk nooit echt bestudeerd maar ik denk niet dat Ton Scherpenzeel het bedoeld heeft zoals wat ik er onlangs in hoorde.  En wat is dat dan wel? Die dode vogel staat voor mij voor iedereen die ik door de jaren heen verloren heb en waar ik nog bijna dagelijks aan denk. En daar staat voor mij dan dat "voor altijd vliegen" voor. Maar ik heb de tekst er nog eens bijgepakt en zo heel ver staat mijn beleving er niet vanaf. Het gaat daarin volgens mij over communicatie met overledenen, o.a. door "seances". Daar geloof ik helemáál niet in. Maar dat die vogels (personen) voor altijd vliegen (in mijn gedachten zijn) ligt daar dan weer niet zo heel ver vanaf. vind ik dan.... Daarnaast is het natuurlijk een schitterend nummer. 

Dat ik deze gast onlangs ben gaan checken is de schuld van Ozzy. Maar dat het zo lang geduurd heeft tót ik 'm ben gaan checken is helemaal mijn eigen schuld. Ik vind z'n muziek wel wat weg hebben van die van Walter Trout. Stevige bluesrock met ook wel wat andere accenten én veelvuldig gebruik van het Hammond orgel. Die vergelijking is niet zo heel gek want beide stonden aan het begin van hun carrière op het podium met John Mayall. Het verschil is alleen dat Eric Steckel toen pas 12 jaar oud was en al een jaar daarna, op 13 jarige leeftijd dus, officieel als "Bluesbreaker" mee op tournee ging, als jongste Bluesbreaker ooit. Maar goed, dat is inmiddels allemaal meer dan 20 jaar geleden. Inmiddels is hij met z'n 36 jaar eigenlijk al een bluesveteraan en daarmee waarschijnlijk de jongste bluesveteraan die ooit de podia onveilig gemaakt heeft. Bij de bluesliefhebbers is hij een bekende naam maar daarbuiten kent vrijwel niemand hem. Ik  heb z'n naam ook vaak genoeg ...

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen en ik krijg nog regelmatig de vraag hoe het bevalt. Nou, het bevalt prima. Niet zozeer vanwege de vrijheid want ik had de laatste jaren al veel vrijheid, maar vanwege het feit dat "de druk van de ketel is". Die druk bestond niet uit teveel werk, ik zou eerder zeggen: in tegendeel. Ik heb periodes genoeg gehad dat het stapeltje met werk wat ik nog moest doen veel harder groeide dan het stapeltje met werk wat "af" was. Maar dat heb ik eigenlijk nooit als druk ervaren. Ik deed wat ik kon en over datgene wat niet lukte of wat niet kon was ik duidelijk. Dat werkte prima. Ik ben ook nooit een "druk druk druk" type geweest. Wat dat dan ook wezen mag, maar je hebt er wellicht een beeld bij. Maar de laatste paar jaar had ik steeds minder te doen en kon ik het ook steeds minder goed bijbenen. Daardoor had ik steeds minder het idee dat ik nog waarde toevoegde, zoals ik dat de eerste jaren na mijn terugkeer wél had. En dat gaf mi...