Gerard's Blog

In 1978 kwam Santana met een single getiteld " Well allright ". Ik vond het - en vind het nog steeds - een leuk nummer. Maar ik had geen idee  dat het een cover was tot ik heel wat jaren daarna dat album van " Blind Faith " uit 1969 leerde kennen. "Aha, dáár hebben ze het vandaan" dacht ik. Maar dat dacht ik dus verkeerd want een tijdje daarna zag ik dat het origineel uit 1958 is en van Buddy Holly afkomstig is. Leuk om te weten, maar toch vind ik die versie van Santana het beste, al lijkt die duidelijk meer op die van Blind Faith dan op die van Buddy Holly. Maar dat heeft vooral met de zang te maken. Ik vind Steve Winwood een prima zanger hoor maar die stem 'snerpt' toch wat meer dan die van Greg Walker. Dat die destijds de zanger van Santana was wist ik niet uit mijn hoofd hoor, dat moest ik even opzoeken. Afijn, mocht je in de toekomst een keer bij een quiz de vraag van wie de originele versie van "Well Allright" is goed hebben, ma...

Er is een nieuw album van Deep Purple. Dat is dan 58(!) jaar na hun eerste album, "Shades of Deep Purple" uit 1968. Er is trouwens één muzikant die op álle albums sinds 1968 meespeelt en dat is drummer Ian Paice. Ik las van tevoren dat het het meest heavy Deep Purple album in jaren zou zijn. Dat klopt waarschijnlijk wel. Maar ik las ook dat de jaren van de Mark II bezetting van begin jaren '70 zouden gaan herleven. Dat vind ik dan weer regelrechte kletskoek. Die tijden zijn voorbij en komen niet meer terug. Simon McBride is een uitstekende gitarist en Don Airey is een uitstekende toetsenist maar het zijn geen Ritchie Blackmore en Jon Lord. Ik heb ze, toen niet Simon McBride maar Steve Morse de gitarist nog was maar Don Airey al wel de toetsenist was wel eens live gezien (op het Arrow Classic Rock Festival) en dat was prima maar zeker voor de oude nummers uit de jaren '70 vond ik het als een Deep Purple Tribute klinken. Wel een hele goeie, dat wel, maar toch... Maar go...

Eind jaren '70/begin jaren '80 kwam er van alles op muziekgebied overwaaien uit Groot Brittanië: Punk, New Wave en The New Wave of British Heavy Metal bijvoorbeeld. Maar bijvoorbeeld ook een band als "Graham Parker and the Rumour" met hun met soul en rythm and blues doordrenkte bluesrock, met die schuurpapieren stem van Graham Parker als sterkste punt. Dit door ene Nick lowe geproduceerde album uit 1977 klinkt hier nog steeds regelmatig. Dit is een nummer van dat album. Het is een cover van een soulnummer uit 1972. Ene Paul Young deed het een aantal jaar later (1984) nog eens dunnetjes over maar dat vind ik een gladgestreken productie. En die stem is mij ook te gladjes.  Deze versie daarentegen klinkt, mede door dat schuurpapieren stemgeluid, lekker rauw. 

Bij Genesis wordt vaak onderscheid gemaakt tussen Genesis met Peter Gabriel en met Phil Collins als zanger. En dan wordt er driftig op los gediscussieerd welke van de twee favoriet is. Maar niet door mij. Ik heb bijvoorbeeld twee favoriete Genesis albums en die komen uit beide periodes. Dat zijn namelijk "Selling England by the Pound" (periode Peter Gabriel) en "A Trick of the Tail" (periode Phil Collins). Nee, ik maak onderscheid tussen Genesis mét en zónder Steve Hackett. Een van mijn favoriete Genesis nummers komt van "Wind and Wuthering" uit de periode Phil Collins. Dat is namelijk "Blood on the Rooftops". Dat nummer is dan ook geschreven door Steve Hackett, samen met Phil Collins overigens. Maar dat nummer vind ik typisch Steve Hackett met die klassieke gitaar. 

Begin jaren '80, toen ik regelmatig in een paar fonotheken kwam, nam ik regelmatig platen mee van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord met het idee dat het misschien wel eens iets zou kunnen zijn.  Regelmatig bleek het dan ook niks te zijn. Of er stonden 1 of een paar mooie nummers op  en de rest was niks. Of het leek in eerste instantie heel wat maar het viel na een paar keer toch tegen. Maar af en toe was de hele plaat mooi met 1 of 2 uitschieters en bleef dat zo. Dit album van "Grand Prix" is er zo eentje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me had laten lokken door de hoes en soms valt het dan tegen maar daar was in dit geval geen sprake van. Deze licht symfonische ballad "Paradise" is mijn prijsnummer. Inmiddels zijn we 44 jaar verder en deze plaat komt nog steeds regelmatig voorbij. En dit nummer is nog steeds mijn prijsnummer. Trouwens, de zanger is ene Robin McAuley. Inderdaad, de Robin McAuley die in de jaren '90 samen met Michael Schenker de McAul...

Vandaag ben ik voor het laatst (als werknemer) bij DAF geweest. 39 jaar, 28 weken en 2 dagen na mijn eerste werkdag. Ik kan me nog herinneren dat ik dat toen heel spannend vond. Maar ik kan nu wel zeggen dat ik die laatste werkdag óók heel spannend vond. Die bijna 40 jaar zijn dan wel inclusief de anderhalf jaar (Juli 2013 t/m December 2014) dat ik in de ziektewet zat. Daarna heb ik er toch nog 11 en een half jaar rondgelopen. Dan wel op minder dan halve kracht maar dat is toch nog een stuk meer dan we gedurende die daaraan vooraf gaande 1,5 jaar voor mogelijk hadden gehouden. Maar zoals het was zou het niet meer worden. Die verwachting had ik ook helemaal niet. Alles wat nog mogelijk was vond ik al meegenomen. Gelukkig zijn  hierdoor geen toekomstplannen in het water gevallen want ik ben nooit zo van het plannen maken geweest, zéker niet wat de lange termijn betreft. Maar goed, aan het begin koste het mij nog best veel moeite om mijn draai weer te vinden. Maar toch is dat redelijk...

Een van de mooiste stemmen in de rock- en pop historie behoort wat mij betreft toe aan James Taylor. De inmiddels 78 jarige singer songwriter draait al een tijdje mee, al sinds eind jaren '60. Dus ik ken lang niet alles van 'm maar van wat ik wel ken vind ik dit nummer uit 1970 een van z'n mooiste

Een paar dagen geleden plaatste ik een cartoon rondom mijn aanstaande pensionering en het zogenaamde "Grote Genieten". Grappig bedoeld natuurlijk maar eigenlijk ben ik bloedserieus. Ik ben er namelijk van overtuigd dat als je wacht met dat "genieten" tot je pensioen je best wel eens te laat zou kunnen zijn. Sterker nog, ik heb zelf ervaren dat het wel eens zomaar afgelopen kan zijn. Ja, ik ben er nog en ook nog eens in veel betere staat dan iemand destijds voor mogelijk had gehouden. Want in die eerste paar dagen van Juli 2013 was het kantje boord. Maar goed, daar kwam ik doorheen maar het heeft weinig gescheeld. Dat heb ik trouwens ook maar van horen zeggen want die dagen zijn grotendeels aan mijzelf voorbij gegaan. En die eerste paar weken daarna zijn in mijn herinnering één grote grijze brij. Ik heb er natuurlijk wel het een en ander aan overgehouden. Ik kan minder dan voorheen maar daar staat tegenover dat ik van wat ik nog kan meer geniet dan voorheen. Vaak zij...

Wellicht herkenbaar: albums die je meteen goed vindt maar die later niet minder dan 'sleutelalbums' voor je blijken te zijn geworden. Ik heb er een paar en dit tweede studio album van Rainbow is er daar eentje van. Het verscheen vandaag 50 jaar geleden (volgens Wikipedia dan want het zou ook (eer)gisteren geweest kunnnen zijn). Hoe dan ook, ik kan me nog goed herinneren hoe dat ongeveer in z'n werk gegaan is. Het was op een Zondag ochtend ergens in 1976. Ik was 17 jaar en nog maar net (een paar jaar, sinds mijn 14e of zo) bezig met het ontdekken van muziek. Maar favorieten had ik al. Op dat moment waren dat Genesis, Golden Earring en Deep Purple maar die laatste band was toen in verval of zelfs al uit elkaar.  Maar goed, ik kwam op een Zondagochtend voor de kerk (de Sint Jan Evangelist, momenteel zit daar volgens mij een huisartsenpraktijk) in de Engelse Tuin (zo heet die wijk) te Heeze een oud klasgenoot van de lagere school tegen die ik af en toe nog wel eens zag en die z...

Café/Zaal van Oosterhout is binnen Lierop een begrip. Maar ook voor velen buiten Lierop. Voor mij bijvoorbeeld. Ik heb er heel veel familiefeesten, bruiloften en koffietafels gehad. Maar voordat Lierop "de Vurherd" had en de fanfare daar nog repeteerde en concerten gaf waren wij als bevriende fanfare uit Heeze er vaak te vinden.  En, niet te vergeten, voordat Nirwana hun huidige onderkomen aan de Meervensedijk had organiseerde Nirwana al concerten maar die vonden dan plaats bij "Van Oosterhout". Zo stond ik rond 1980 vooraan bij onder andere Vitesse, Margriet Eshuijs en de Bintangs om maar wat te noemen. Én bij de Frank Boeijen Groep, maar dat was niet zo moeilijk want daar kwam maar een handvol volk op af waarvan een gedeelte ook nog eens op de fiets uit Heeze op en neer kwam om mij met Back Out in het voorprogramma te zien optreden en na ons optreden alweer vertrokken waren. Maar goed, dit soort zalen zie je steeds meer verdwijnen. Zo zijn in Heeze "Café/Zaal...

Van Kenny Rogers? Ja, the one and only! Ik had namelijk een tijd geleden een Apple Music playlist gedownload met diverse nummers uit de jaren '60 en daar stond dit nummer tussen. Nou kende ik Kenny Rogers eigenlijk alleen van de gladgestreken variant van "country" waarvan het glazuur spontaan van van je tanden springt en ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Dus toen ik dat nummer er tussen zag staan had ik het al bijna verwijderd maar ik dacht ook: "tóch eerst maar minstens één keertje luisteren". Ik ben blij dat ik dat gedaan heb want het is een heel lekker jaren '60 nummer (ja hallo slimmerik! het was toch ook een "jaren '60" playlist?), en die slijmerige country variant waarmee hij vanaf de jaren '70 bekend zou worden is nog ver weg. Trouwens, het is een band  en voluit wordt het "Kenny Rogers and the First Edition" genoemd maar in den beginne heette het nog gewoon "The First Edition". 

Ik wil even een lans breken voor dit tweede live album van de Golden Earring. Oké, het eerste live album uit 1977 is geweldig en onovertroffen. Dat geldt dan zowel voor het repertoire als de uitvoering. En in die tijd was de band nog volop bezig met voet aan de grond krijgen en houden ver over de Nederlandse grenzen. Maar na het vertrek van Eelco Gelling kachelde dat enigszins achteruit. Albums als "No Promises, No Debts" (1979) en "Prisoner of the Night" (1980) steken wat mij betreft toch wat bleek af tegen wat daarvoor allemaal verscheen. En de band was weer aangewezen op sporthallen en feesttenten in Nederland (of zoals Barry in "Back Home" op een gegeven moment zingt: "It's good to be back in Roosendaal"). Dit tweede live album is een weerslag van die periode. En ondanks het mindere materiaal klinkt het toch geweldig. Live gaan de nummers die op beide genoemde albums nog vrij matig klinken ineens toch leven. De uitvoeringen op dit live al...

Best vaak krijg ik de vraag wat mijn eerste popconcert was. Wat preciés mijn eerste popconcert was weet ik niet meer maar het was een van de volgende drie en die waren alle 3 in 1976, toen deze Nederlandse bands alle drie een nieuw album uit hadden. En dat is dit jaar dus 50 jaar geleden: Dit waren die 3 concerten: Alquin in "de Stadsschouwburg" (het huidige "Parktheater") in Eindhoven die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Best Kept Secret" Earth an Fire in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "To the World of the Future" Livin' Blues in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Blue Breeze" Die albums van Alquin en Earth and Fire komen hier nog regelmatig voorbij maar dat album van Livin' Blues heb ik sindsdien eigenlijk nauwelijks nog gehoord. Daarop stond de single "Shylina", dat was wel aardig, maar verder vond i...

Vandaag is Ritchie Blackmore 81 jaar geworden. In de tweede helft van de jaren '70 begon ik ermee om muzikanten tot favoriet te bombarderen. Sommige daarvan zijn nog steeds favoriet. Een daarvan is Ritchie Blackmore. Sterker nog, voor mij is hij nog steeds dé favoriete gitarist.  Voor al mijn favoriete gitaristen geldt dat ze dat niet zijn omdat ze heel erg technisch of snel zijn. Dat geldt zéker ook voor Ritchie Blackmore. Een van de mooiste voorbeelden voor mij is het nummer "No No No" van het Deep Purple album "Fireball" uit 1971. Deze versie is een live opname voor de Duitse TV. Ik zou niet weten wat ik allemaal nog zou kunnen zeggen wat dit filmpje niet al zegt. 

Hoe ik hier ineens op kom weet ik niet. Nou ja, het is niet zomaar "ineens" (Audrey weet wel waarom). Ik wist al dat Rick Wakeman in de vroege jaren '70 o.a. als sessiemuzikant z'n brood verdiende. Zo speelde hij in die tijd o.a. mee op platen van David Bowie. Maar ik dacht een tijd geleden: "er zijn vast meer platen waarop hij mee speelt". En inderdaad, zo speelt hij bijvoorbeeld die mooie pianopartij op "Morning has Broken" van Cat Stevens (1971). Maar toen Yes al een succesvolle "grote" band was ging hij daarmee door. Zo speelt hij op dit nummer van "Sabbath Bloody Sabbath" (1973) de piano en mini moog. En om het cirkeltje rond te maken: Adam, een van z'n twee muzikale zonen, speelde sinds 2004 de toetsen in de band van Ozzy Osbourne. En momenteel toert Rick Wakeman met Oliver, z'n andere muzikale zoon, rond. En die Oliver was dan weer een tijdje lid van de zoveelste reïncarnatie van Yes. Én van The Strawbs, een band ...

Eigenlijk vond ik het album "Bloody Buccaneers" uit 1991 het laatste écht goede Earring album. Alle albums die daarna kwamen bevatten allemaal wel een paar goede nummers maar het merendeel vond ik nogal inwisselbaar en weinig verrassend. Dat vond ik trouwens helemáál niet raar. Dus toen in 2015, om het feit dat 50 jaar geleden het eerste Golden Earrings singletje verscheen te vieren, de EP "The Hague" uitkwam was ik best sceptisch. Maar misschien wel juist door het te beperken tot een EP met slechts 6 nummers bleek het een onverwacht goed album geworden te zijn, met alléén maar goede nummers. Die zag ik niet meer aankomen als ik eerlijk ben. Wat ik ook niet zag aankomen was dat dit de laatste studio opnamen van de band zouden blijken te zijn. Het beste nummer van het album is wat mij betreft dit voornamelijk door George gezongen nummer. Dat, mede door het akoestische gitaarwerk, wat mij betreft een écht "George Kooymans nummer" geworden is.

Eerder deze week zag ik op internet een filmpje over Pat Travers. Een artiest die ik al sinds de jaren '70 heel hoog heb zitten. Pat Travers was toen ik hem eind jaren '70 leerde kennen een grote naam. En dus schreef de Oor er bijvoorbeeld over. En zo leerde ik hem kennen en begon ik me voor hem te interesseren. In 1978 - op mijn 19e verjaardag - kocht ik het album "Makin' Magic". En toen was ik om. Of "hooked" zoals ze dat in het Engels zeggen. Pat Travers toerde toen met z'n band langs grote concertzalen en festivals over heel de wereld, o.a. als voorprogramma van  z'n  landgenoten van Rush.  Hij had ook een geweldige band bij zich. Zo zat er de latere Iron Maiden drummer Nicko McBrain een paar jaar achter de drums. Die werd later vervangen door ene Tommy Aldridge. Vele Rock liefhebbers weten dan genoeg.  Latere albums, waaronder het live album "Go for what you know" uit 1979, werden een groot succes. Maar in de jaren '80 kwam de ...

Vannacht gaat de zomertijd weer in. En ook daar heb ik wel weer een plaatje bij. Mét een verhaaltje. Dit plaatje is uit 1970. Ik was toen als 10 of 11 jarig menneke nét lid van de fanfare. Onze repetitie was in een zaal achter een café. De pauzes en derde helft vonden plaats in dat café. In dat café stond een jukebox. De iets oudere jeugd zocht daar dan altijd een paar nummers op uit (tot grote tegenzin van de niet zo heel jonge leden trouwens). En ééntje die vaak terug kwam was dit nummer van Mungo Jerry. En als ik dat iconische intro (ts...ts, ts uh!  ts...ts, ts uh!) hoor sta ik altijd weer even in café de Parel van Brabant. Tijdens de pauze van de repetitie want bij die derde helft mocht ik nog niet blijven. Maareh...dat heb ik later zéér ruimschoots goedgemaakt. Trouwens, je ziet dat 1970 ook de tijd van de bakkebaarden was.

Ik hou van de stem van Rod Evans, zanger van het eerste uur bij Deep Purple (eind jaren '60). Dus zocht ik eens op waar hij gebleven is nadat hij bij Deep Purple werd ontslagen omdat hij niet zou passen in wat men met die band voor ogen had.  Dat die wisseling voor Deep Purple goed uitpakte is bekend maar wat gebeurde er met Rod Evans? Die richte "Captain Beyond" op. Ik kende die band niet, dus zocht ik ze op Youtube op. Zo kwam ik uit bij dit filmpje uit 1972. Maar toen ik het zat te kijken kon ik alleen maar denken: "Who the fuck is die drummer?". Dat is dus Bobby Caldwell (niet te verwarren met een zanger met dezelfde naam). Ik had nog nooit van 'm gehoord. Maar ook daar is op internet van alles over te vinden. Hij heeft o.a. met Johnny Winter en Rick Derringer gespeeld. Maar goed, wellicht dat hij bij de andere drummers net zo bekend is als sommige bassisten dat bij mij zijn. Afijn, wat is er geworden van Rod Evans? Na de band "Captain Beyond" ...

...of één van de eerste. Van de eerste LP die ik kocht weet ik het zeker ("Seconds Out" van Genesis) én van het eerste liedje dat ik opnam op cassette ook ( "I put a Spell on You" van CCR) maar van het eerste videoclipje weet ik het niet 100% zeker want dat waren er destijds zoveel. Ik weet alleen dat het ergens begin jaren '90 was dat wij een videorecorder kochten en dat ik toen regelmatig videoclipjes aan het opnemen was. Op de eerste plaats omdat ik het geweldig vond dat dat überhaupt kón én omdat het de hoogtijdagen van de videoclip waren met zenders als MTV. Ik was die zenders dan regelmatig aan het afstruinen op zoek naar clipjes van wat stevigere muziek.  Én ik weet dat veel van die nummers uit die tijd bij mij in de vergetelheid zijn geraakt. Maar deze niét want ik heb al sinds de jaren '70 een zwak voor Slade. Maar de hoogtijdagen van die band lagen al tussen de 15 en 20 jaar achter ons dus ik was blij verrast dat er überhaupt een clipjevan Slade vo...