Gerard's Blog

Tussen midden jaren '70 en 2013 heb ik heel wat concerten en festivals bezocht. Dat heeft veel mooie herinneringen opgeleverd. Een van de mooiste kwam vanmorgen naar boven n.a.v. een post op mijn tijdlijn rondom een nummer van Creedence Clearwater Revival. Het was 2010 en wij waren op de Zaterdag van Bospop in Weert. Het was de hele dag al bloedheet en droog maar er werd regen voorspeld voor de avond. Dan kan dat tíjdens of ná de optredens zijn. Je raadt het al, dat gebeurde dus tijdens. Namelijk tijdens de hoofdact John Foggerty. Toen de eerste druppels vielen, vrij aan het begin van het optreden, zag je overal nog mensen zeilen en jassen etc. boven zich houden om te proberen droog te blijven. Ook wij kropen bij bij wildvreemden, die toevallig naast ons stonden, onder een zeil. Dát alleen al gaf een bijzondere sfeer. Maar toen het echt losbarste en mensen erachter kwamen dat het allemaal tóch niet zou helpen en alles massaal aan de kant werd gegooid en iedereen in de stromende reg...

Ik ken dit nummer al heel lang. Maar toen het onlangs voorbij kwam had ik er ineens bepaalde gedachten bij. Ik heb de tekst eigenlijk nooit echt bestudeerd maar ik denk niet dat Ton Scherpenzeel het bedoeld heeft zoals wat ik er onlangs in hoorde.  En wat is dat dan wel? Die dode vogel staat voor mij voor iedereen die ik door de jaren heen verloren heb en waar ik nog bijna dagelijks aan denk. En daar staat voor mij dan dat "voor altijd vliegen" voor. Maar ik heb de tekst er nog eens bijgepakt en zo heel ver staat mijn beleving er niet vanaf. Het gaat daarin volgens mij over communicatie met overledenen, o.a. door "seances". Daar geloof ik helemáál niet in. Maar dat die vogels (personen) voor altijd vliegen (in mijn gedachten zijn) ligt daar dan weer niet zo heel ver vanaf. vind ik dan.... Daarnaast is het natuurlijk een schitterend nummer. 

Dat ik deze gast onlangs ben gaan checken is de schuld van Ozzy. Maar dat het zo lang geduurd heeft tót ik 'm ben gaan checken is helemaal mijn eigen schuld. Ik vind z'n muziek wel wat weg hebben van die van Walter Trout. Stevige bluesrock met ook wel wat andere accenten én veelvuldig gebruik van het Hammond orgel. Die vergelijking is niet zo heel gek want beide stonden aan het begin van hun carrière op het podium met John Mayall. Het verschil is alleen dat Eric Steckel toen pas 12 jaar oud was en al een jaar daarna, op 13 jarige leeftijd dus, officieel als "Bluesbreaker" mee op tournee ging, als jongste Bluesbreaker ooit. Maar goed, dat is inmiddels allemaal meer dan 20 jaar geleden. Inmiddels is hij met z'n 36 jaar eigenlijk al een bluesveteraan en daarmee waarschijnlijk de jongste bluesveteraan die ooit de podia onveilig gemaakt heeft. Bij de bluesliefhebbers is hij een bekende naam maar daarbuiten kent vrijwel niemand hem. Ik  heb z'n naam ook vaak genoeg ...

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen en ik krijg nog regelmatig de vraag hoe het bevalt. Nou, het bevalt prima. Niet zozeer vanwege de vrijheid want ik had de laatste jaren al veel vrijheid, maar vanwege het feit dat "de druk van de ketel is". Die druk bestond niet uit teveel werk, ik zou eerder zeggen: in tegendeel. Ik heb periodes genoeg gehad dat het stapeltje met werk wat ik nog moest doen veel harder groeide dan het stapeltje met werk wat "af" was. Maar dat heb ik eigenlijk nooit als druk ervaren. Ik deed wat ik kon en over datgene wat niet lukte of wat niet kon was ik duidelijk. Dat werkte prima. Ik ben ook nooit een "druk druk druk" type geweest. Wat dat dan ook wezen mag, maar je hebt er wellicht een beeld bij. Maar de laatste paar jaar had ik steeds minder te doen en kon ik het ook steeds minder goed bijbenen. Daardoor had ik steeds minder het idee dat ik nog waarde toevoegde, zoals ik dat de eerste jaren na mijn terugkeer wél had. En dat gaf mi...

Vandaag is het 50 jaar geleden dat het debuutalbum van Boston verscheen. Wat mij betreft een van de sterkste debuutalbums uit de muziekhistorie. Of het 't beste of een van de beste debuutalbums aller tijden is, daar valt natuurlijk over te twisten. Want als je niet houdt van dit soort op Amerkaanse leest geschoeide melodieuze rock zul je het vast niet met me eens zijn. Maar waar niet over te twisten valt is dat het een van de succesvolste debuutplaten uit de rockhistorie is. Én het album bracht ons een van de mooiste stemmen uit de rockhistorie, namelijk die van Brad Delp. Ik had in 1976 nog geen platenspeler, dus ik was aangewezen op cassettes. Of ik die cassette door iemand op heb laten nemen of dat ik een voorbespeelde muziekcassette gekocht heb weet ik eigenlijk niet meer zeker maar ik vermoed het tweede. Dat geeft dan wel aan hoe gewéldig ik die single "More then a feeling" destijds vond want zo'n cassette was net zo duur als een LP, destijds een rib uit m'n ...

Ik heb net "Goedenavond Nederland" van gisteren terug zitten kijken. Het ging o.a. over de introductieweken die momenteel gaande zijn. Spontaan kwamen de herinneringen aan mijn introductieweek in 1977 naar boven. De beste herinnering was meteen aan de eerste dag en had te maken met het contrast met de 6 jaar daarvoor op de middelbare school. Ik was namelijk in de eerste paar jaar heel klein voor mijn leeftijd en daarnaast was ik ook nog eens extreem slecht in gym én was ik enigszins een nerdachtig type. Niet dat ik daarmee gepest ben, al is dat aan het begin wel geprobeerd, maar op de een of andere manier gleed het van me af en de bijnaam die men voor mij verzonnen had ging ik op een gegeven moment zelf ook gebruiken dus daar was de lol vrij snel vanaf. Bovendien ben ik ergens in de 3e en 4e klas behoorlijk gaan groeien en was dat "kleine" er wel vanaf. Maar een groot sportman ben ik nooit geworden en op de middelbare school (die waar ik zat in ieder geval) draaide ...

Onlangs kwam ik op Facebook de vraag tegen welk nummer je eerste kennismaking met Iron Maiden was. Tja, dat moet in 1979 de verzamelaar "Metal for Muthas" geweest zijn. Dat album begint met " Sanctuary " dus dat is dan mijn eerste Iron Maiden nummer geweest. Maar Iron Maiden stond als enige met 2 nummers op dat album. Dat andere nummer was " Wrathchild ". Dat nummer staat ook op Maiden's tweede album "Killers", maar dat is al met Adrian Smith en de geweldige productie van Martin Birch. Maar dit is dus de oerversie, nog met ene Tony Parsons op gitaar, die kort daarna vervangen zou worden door Dennis Stratton. En trouwens ook nog met ene Doug Sampson op drums, die kort daarna vervangen zou worden door Clive Burr. Die laatste twee dingen wist ik tot vandaag nog niet, ik ging er vanuit dat deze opnames al met Stratton en Burr waren maar voor de zekerheid zocht ik het toch maar even op. Pfff...mezelf nog net op tijd een afgang bespaard!!! Een leuk...

Ronnie Montrose was een grote naam in de muziek, vooral in de hardrock. Maar dan eentje die veel niet liefhebbers van hardrock niet kennen. Ter vergelijking, Black Sabbath en Deep Purple zijn ook grote namen op hardrock gebied maar veel mensen die niet van hardrock houden kennen die namen tóch.  Maar het eerste album van de naar hem genoemde band Montrose uit 1973 is een klassieker. Een andere grote band uit de Amerikaanse hardrock, namelijk Van Halen, is schatplichtig aan deze band en ze staken ook niet onder stoelen of banken dat ze juist door deze band beinvloed zijn. En toen ze in 1985 een nieuwe zanger zochten werd dat Sammy Hagar, de eerste zanger van...juist ja...Montrose. Maar dat schijnt vooral ook gekomen te zijn door een passie voor snelle auto's die Sammy Hager en Eddie Van Halen deelden, maar dat is een ander verhaal. Maar goed, ik hoorde voor het eerst van Ronnie Montrose in 1980 toen ik in de Oor een zeer positieve recensie over het tweede album van Ronnie Montrose z...

Een van de meest gecoverde bluesnummers is volgens mij "Baby Please Don't Go" dat in 1935 werd geschreven door ene Big Joe Williams. Één van de mooiste versies vind ik deze van Cuby & The Blizzards  uit 1967. Dat is voor een groot gedeelte te danken aan het geweldige gitaarspel van Eelco Gelling. Ik denk dat hij een van de meest ondergewaardeerde gitaristen van Nederland is. Over hem hoorde je destijds (en nog steeds) maar weing. Ik geef toe, dat ik z'n naam ook alleen maar ken sinds hij midden jaren '70 door de Golden Earring bij Cuby werd weggekaapt. En wat trouwens ook helpt is dat op dit nummer dat irritante gepingel van Herman Brood niet te horen is.  Ik ben sowieso eigenlijk helemaal niet zo'n liefhebber van Cuby & The Blizzards. Ze hebben wel een paar goeie nummers maar zeker internationaal stelde het helemaal niet zoveel voor. En volgens mij hadden ze ook helemaal geen internationale pretenties want waarom zou je anders je debuutalbum "Gro...

In 1978 kwam Santana met een single getiteld " Well allright ". Ik vond het - en vind het nog steeds - een leuk nummer. Maar ik had geen idee  dat het een cover was tot ik heel wat jaren daarna dat album van " Blind Faith " uit 1969 leerde kennen. "Aha, dáár hebben ze het vandaan" dacht ik. Maar dat dacht ik dus verkeerd want een tijdje daarna zag ik dat het origineel uit 1958 is en van Buddy Holly afkomstig is. Leuk om te weten, maar toch vind ik die versie van Santana het beste, al lijkt die duidelijk meer op die van Blind Faith dan op die van Buddy Holly. Maar dat heeft vooral met de zang te maken. Ik vind Steve Winwood een prima zanger hoor maar die stem 'snerpt' toch wat meer dan die van Greg Walker. Dat die destijds de zanger van Santana was wist ik niet uit mijn hoofd hoor, dat moest ik even opzoeken. Afijn, mocht je in de toekomst een keer bij een quiz de vraag van wie de originele versie van "Well Allright" is goed hebben, ma...

Er is een nieuw album van Deep Purple. Dat is dan 58(!) jaar na hun eerste album, "Shades of Deep Purple" uit 1968. Er is trouwens één muzikant die op álle albums sinds 1968 meespeelt en dat is drummer Ian Paice. Ik las van tevoren dat het het meest heavy Deep Purple album in jaren zou zijn. Dat klopt waarschijnlijk wel. Maar ik las ook dat de jaren van de Mark II bezetting van begin jaren '70 zouden gaan herleven. Dat vind ik dan weer regelrechte kletskoek. Die tijden zijn voorbij en komen niet meer terug. Simon McBride is een uitstekende gitarist en Don Airey is een uitstekende toetsenist maar het zijn geen Ritchie Blackmore en Jon Lord. Ik heb ze, toen niet Simon McBride maar Steve Morse de gitarist nog was maar Don Airey al wel de toetsenist was wel eens live gezien (op het Arrow Classic Rock Festival) en dat was prima maar zeker voor de oude nummers uit de jaren '70 vond ik het als een Deep Purple Tribute klinken. Wel een hele goeie, dat wel, maar toch... Maar go...

Eind jaren '70/begin jaren '80 kwam er van alles op muziekgebied overwaaien uit Groot Brittanië: Punk, New Wave en The New Wave of British Heavy Metal bijvoorbeeld. Maar bijvoorbeeld ook een band als "Graham Parker and the Rumour" met hun met soul en rythm and blues doordrenkte bluesrock, met die schuurpapieren stem van Graham Parker als sterkste punt. Dit door ene Nick lowe geproduceerde album uit 1977 klinkt hier nog steeds regelmatig. Dit is een nummer van dat album. Het is een cover van een soulnummer uit 1972. Ene Paul Young deed het een aantal jaar later (1984) nog eens dunnetjes over maar dat vind ik een gladgestreken productie. En die stem is mij ook te gladjes.  Deze versie daarentegen klinkt, mede door dat schuurpapieren stemgeluid, lekker rauw. 

Bij Genesis wordt vaak onderscheid gemaakt tussen Genesis met Peter Gabriel en met Phil Collins als zanger. En dan wordt er driftig op los gediscussieerd welke van de twee favoriet is. Maar niet door mij. Ik heb bijvoorbeeld twee favoriete Genesis albums en die komen uit beide periodes. Dat zijn namelijk "Selling England by the Pound" (periode Peter Gabriel) en "A Trick of the Tail" (periode Phil Collins). Nee, ik maak onderscheid tussen Genesis mét en zónder Steve Hackett. Een van mijn favoriete Genesis nummers komt van "Wind and Wuthering" uit de periode Phil Collins. Dat is namelijk "Blood on the Rooftops". Dat nummer is dan ook geschreven door Steve Hackett, samen met Phil Collins overigens. Maar dat nummer vind ik typisch Steve Hackett met die klassieke gitaar. 

Begin jaren '80, toen ik regelmatig in een paar fonotheken kwam, nam ik regelmatig platen mee van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord met het idee dat het misschien wel eens iets zou kunnen zijn.  Regelmatig bleek het dan ook niks te zijn. Of er stonden 1 of een paar mooie nummers op  en de rest was niks. Of het leek in eerste instantie heel wat maar het viel na een paar keer toch tegen. Maar af en toe was de hele plaat mooi met 1 of 2 uitschieters en bleef dat zo. Dit album van "Grand Prix" is er zo eentje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me had laten lokken door de hoes en soms valt het dan tegen maar daar was in dit geval geen sprake van. Deze licht symfonische ballad "Paradise" is mijn prijsnummer. Inmiddels zijn we 44 jaar verder en deze plaat komt nog steeds regelmatig voorbij. En dit nummer is nog steeds mijn prijsnummer. Trouwens, de zanger is ene Robin McAuley. Inderdaad, de Robin McAuley die in de jaren '90 samen met Michael Schenker de McAul...

Vandaag ben ik voor het laatst (als werknemer) bij DAF geweest. 39 jaar, 28 weken en 2 dagen na mijn eerste werkdag. Ik kan me nog herinneren dat ik dat toen heel spannend vond. Maar ik kan nu wel zeggen dat ik die laatste werkdag óók heel spannend vond. Die bijna 40 jaar zijn dan wel inclusief de anderhalf jaar (Juli 2013 t/m December 2014) dat ik in de ziektewet zat. Daarna heb ik er toch nog 11 en een half jaar rondgelopen. Dan wel op minder dan halve kracht maar dat is toch nog een stuk meer dan we gedurende die daaraan vooraf gaande 1,5 jaar voor mogelijk hadden gehouden. Maar zoals het was zou het niet meer worden. Die verwachting had ik ook helemaal niet. Alles wat nog mogelijk was vond ik al meegenomen. Gelukkig zijn  hierdoor geen toekomstplannen in het water gevallen want ik ben nooit zo van het plannen maken geweest, zéker niet wat de lange termijn betreft. Maar goed, aan het begin koste het mij nog best veel moeite om mijn draai weer te vinden. Maar toch is dat redelijk...

Een van de mooiste stemmen in de rock- en pop historie behoort wat mij betreft toe aan James Taylor. De inmiddels 78 jarige singer songwriter draait al een tijdje mee, al sinds eind jaren '60. Dus ik ken lang niet alles van 'm maar van wat ik wel ken vind ik dit nummer uit 1970 een van z'n mooiste

Een paar dagen geleden plaatste ik een cartoon rondom mijn aanstaande pensionering en het zogenaamde "Grote Genieten". Grappig bedoeld natuurlijk maar eigenlijk ben ik bloedserieus. Ik ben er namelijk van overtuigd dat als je wacht met dat "genieten" tot je pensioen je best wel eens te laat zou kunnen zijn. Sterker nog, ik heb zelf ervaren dat het wel eens zomaar afgelopen kan zijn. Ja, ik ben er nog en ook nog eens in veel betere staat dan iemand destijds voor mogelijk had gehouden. Want in die eerste paar dagen van Juli 2013 was het kantje boord. Maar goed, daar kwam ik doorheen maar het heeft weinig gescheeld. Dat heb ik trouwens ook maar van horen zeggen want die dagen zijn grotendeels aan mijzelf voorbij gegaan. En die eerste paar weken daarna zijn in mijn herinnering één grote grijze brij. Ik heb er natuurlijk wel het een en ander aan overgehouden. Ik kan minder dan voorheen maar daar staat tegenover dat ik van wat ik nog kan meer geniet dan voorheen. Vaak zij...

Wellicht herkenbaar: albums die je meteen goed vindt maar die later niet minder dan 'sleutelalbums' voor je blijken te zijn geworden. Ik heb er een paar en dit tweede studio album van Rainbow is er daar eentje van. Het verscheen vandaag 50 jaar geleden (volgens Wikipedia dan want het zou ook (eer)gisteren geweest kunnnen zijn). Hoe dan ook, ik kan me nog goed herinneren hoe dat ongeveer in z'n werk gegaan is. Het was op een Zondag ochtend ergens in 1976. Ik was 17 jaar en nog maar net (een paar jaar, sinds mijn 14e of zo) bezig met het ontdekken van muziek. Maar favorieten had ik al. Op dat moment waren dat Genesis, Golden Earring en Deep Purple maar die laatste band was toen in verval of zelfs al uit elkaar.  Maar goed, ik kwam op een Zondagochtend voor de kerk (de Sint Jan Evangelist, momenteel zit daar volgens mij een huisartsenpraktijk) in de Engelse Tuin (zo heet die wijk) te Heeze een oud klasgenoot van de lagere school tegen die ik af en toe nog wel eens zag en die z...

Café/Zaal van Oosterhout is binnen Lierop een begrip. Maar ook voor velen buiten Lierop. Voor mij bijvoorbeeld. Ik heb er heel veel familiefeesten, bruiloften en koffietafels gehad. Maar voordat Lierop "de Vurherd" had en de fanfare daar nog repeteerde en concerten gaf waren wij als bevriende fanfare uit Heeze er vaak te vinden.  En, niet te vergeten, voordat Nirwana hun huidige onderkomen aan de Meervensedijk had organiseerde Nirwana al concerten maar die vonden dan plaats bij "Van Oosterhout". Zo stond ik rond 1980 vooraan bij onder andere Vitesse, Margriet Eshuijs en de Bintangs om maar wat te noemen. Én bij de Frank Boeijen Groep, maar dat was niet zo moeilijk want daar kwam maar een handvol volk op af waarvan een gedeelte ook nog eens op de fiets uit Heeze op en neer kwam om mij met Back Out in het voorprogramma te zien optreden en na ons optreden alweer vertrokken waren. Maar goed, dit soort zalen zie je steeds meer verdwijnen. Zo zijn in Heeze "Café/Zaal...

Van Kenny Rogers? Ja, the one and only! Ik had namelijk een tijd geleden een Apple Music playlist gedownload met diverse nummers uit de jaren '60 en daar stond dit nummer tussen. Nou kende ik Kenny Rogers eigenlijk alleen van de gladgestreken variant van "country" waarvan het glazuur spontaan van van je tanden springt en ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Dus toen ik dat nummer er tussen zag staan had ik het al bijna verwijderd maar ik dacht ook: "tóch eerst maar minstens één keertje luisteren". Ik ben blij dat ik dat gedaan heb want het is een heel lekker jaren '60 nummer (ja hallo slimmerik! het was toch ook een "jaren '60" playlist?), en die slijmerige country variant waarmee hij vanaf de jaren '70 bekend zou worden is nog ver weg. Trouwens, het is een band  en voluit wordt het "Kenny Rogers and the First Edition" genoemd maar in den beginne heette het nog gewoon "The First Edition".