Ik wil even een lans breken voor dit tweede live album van de Golden Earring. Oké, het eerste live album uit 1977 is geweldig en onovertroffen. Dat geldt dan zowel voor het repertoire als de uitvoering. En in die tijd was de band nog volop bezig met voet aan de grond krijgen en houden ver over de Nederlandse grenzen. Maar na het vertrek van Eelco Gelling kachelde dat enigszins achteruit. Albums als "No Promises, No Debts" (1979) en "Prisoner of the Night" (1980) steken wat mij betreft toch wat bleek af tegen wat daarvoor allemaal verscheen. En de band was weer aangewezen op sporthallen en feesttenten in Nederland (of zoals Barry in "Back Home" op een gegeven moment zingt: "It's good to be back in Roosendaal"). Dit tweede live album is een weerslag van die periode. En ondanks het mindere materiaal klinkt het toch geweldig. Live gaan de nummers die op beide genoemde albums nog vrij matig klinken ineens toch leven. De uitvoeringen op dit live album zijn stuk voor stuk stukken beter dan de originele studio versies. En het wegvallen van een tweede gitarist of toetsenman wordt prima opgevangen door incidenteel begeleidend gitaarwerk door Barry Hay, zoals op het oudje "
Buddy Joe".
Maar goed, de band stond na deze albums op het punt om het bijltje er bij neer te gooien maar wilden er knallend tussenuit gaan. Nou, dat "knallen" is heel goed gelukt met "Cut" in 1982. Zó goed dat dat bijltje er bij neer gooien nog "een tijdje" werd uitgesteld. 39 jaar om precies te zijn.
Reacties
Een reactie posten