Gerard's Blog

Een paar dagen geleden plaatste ik een cartoon rondom mijn aanstaande pensionering en het zogenaamde "Grote Genieten". Grappig bedoeld natuurlijk maar eigenlijk ben ik bloedserieus. Ik ben er namelijk van overtuigd dat als je wacht met dat "genieten" tot je pensioen je best wel eens te laat zou kunnen zijn. Sterker nog, ik heb zelf ervaren dat het wel eens zomaar afgelopen kan zijn. Ja, ik ben er nog en ook nog eens in veel betere staat dan iemand destijds voor mogelijk had gehouden. Want in die eerste paar dagen van Juli 2013 was het kantje boord. Maar goed, daar kwam ik doorheen maar het heeft weinig gescheeld. Dat heb ik trouwens ook maar van horen zeggen want die dagen zijn grotendeels aan mijzelf voorbij gegaan. En die eerste paar weken daarna zijn in mijn herinnering één grote grijze brij. Ik heb er natuurlijk wel het een en ander aan overgehouden. Ik kan minder dan voorheen maar daar staat tegenover dat ik van wat ik nog kan meer geniet dan voorheen. Vaak zij...

Wellicht herkenbaar: albums die je meteen goed vindt maar die later niet minder dan 'sleutelalbums' voor je blijken te zijn geworden. Ik heb er een paar en dit tweede studio album van Rainbow is er daar eentje van. Het verscheen vandaag 50 jaar geleden (volgens Wikipedia dan want het zou ook (eer)gisteren geweest kunnnen zijn). Hoe dan ook, ik kan me nog goed herinneren hoe dat ongeveer in z'n werk gegaan is. Het was op een Zondag ochtend ergens in 1976. Ik was 17 jaar en nog maar net (een paar jaar, sinds mijn 14e of zo) bezig met het ontdekken van muziek. Maar favorieten had ik al. Op dat moment waren dat Genesis, Golden Earring en Deep Purple maar die laatste band was toen in verval of zelfs al uit elkaar.  Maar goed, ik kwam op een Zondagochtend voor de kerk (de Sint Jan Evangelist, momenteel zit daar volgens mij een huisartsenpraktijk) in de Engelse Tuin (zo heet die wijk) te Heeze een oud klasgenoot van de lagere school tegen die ik af en toe nog wel eens zag en die z...

Café/Zaal van Oosterhout is binnen Lierop een begrip. Maar ook voor velen buiten Lierop. Voor mij bijvoorbeeld. Ik heb er heel veel familiefeesten, bruiloften en koffietafels gehad. Maar voordat Lierop "de Vurherd" had en de fanfare daar nog repeteerde en concerten gaf waren wij als bevriende fanfare uit Heeze er vaak te vinden.  En, niet te vergeten, voordat Nirwana hun huidige onderkomen aan de Meervensedijk had organiseerde Nirwana al concerten maar die vonden dan plaats bij "Van Oosterhout". Zo stond ik rond 1980 vooraan bij onder andere Vitesse, Margriet Eshuijs en de Bintangs om maar wat te noemen. Én bij de Frank Boeijen Groep, maar dat was niet zo moeilijk want daar kwam maar een handvol volk op af waarvan een gedeelte ook nog eens op de fiets uit Heeze op en neer kwam om mij met Back Out in het voorprogramma te zien optreden en na ons optreden alweer vertrokken waren. Maar goed, dit soort zalen zie je steeds meer verdwijnen. Zo zijn in Heeze "Café/Zaal...

Van Kenny Rogers? Ja, the one and only! Ik had namelijk een tijd geleden een Apple Music playlist gedownload met diverse nummers uit de jaren '60 en daar stond dit nummer tussen. Nou kende ik Kenny Rogers eigenlijk alleen van de gladgestreken variant van "country" waarvan het glazuur spontaan van van je tanden springt en ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Dus toen ik dat nummer er tussen zag staan had ik het al bijna verwijderd maar ik dacht ook: "tóch eerst maar minstens één keertje luisteren". Ik ben blij dat ik dat gedaan heb want het is een heel lekker jaren '60 nummer (ja hallo slimmerik! het was toch ook een "jaren '60" playlist?), en die slijmerige country variant waarmee hij vanaf de jaren '70 bekend zou worden is nog ver weg. Trouwens, het is een band  en voluit wordt het "Kenny Rogers and the First Edition" genoemd maar in den beginne heette het nog gewoon "The First Edition". 

Ik wil even een lans breken voor dit tweede live album van de Golden Earring. Oké, het eerste live album uit 1977 is geweldig en onovertroffen. Dat geldt dan zowel voor het repertoire als de uitvoering. En in die tijd was de band nog volop bezig met voet aan de grond krijgen en houden ver over de Nederlandse grenzen. Maar na het vertrek van Eelco Gelling kachelde dat enigszins achteruit. Albums als "No Promises, No Debts" (1979) en "Prisoner of the Night" (1980) steken wat mij betreft toch wat bleek af tegen wat daarvoor allemaal verscheen. En de band was weer aangewezen op sporthallen en feesttenten in Nederland (of zoals Barry in "Back Home" op een gegeven moment zingt: "It's good to be back in Roosendaal"). Dit tweede live album is een weerslag van die periode. En ondanks het mindere materiaal klinkt het toch geweldig. Live gaan de nummers die op beide genoemde albums nog vrij matig klinken ineens toch leven. De uitvoeringen op dit live al...

Best vaak krijg ik de vraag wat mijn eerste popconcert was. Wat preciés mijn eerste popconcert was weet ik niet meer maar het was een van de volgende drie en die waren alle 3 in 1976, toen deze Nederlandse bands alle drie een nieuw album uit hadden. En dat is dit jaar dus 50 jaar geleden: Dit waren die 3 concerten: Alquin in "de Stadsschouwburg" (het huidige "Parktheater") in Eindhoven die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Best Kept Secret" Earth an Fire in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "To the World of the Future" Livin' Blues in "de Ruchte" te Someren die op tournee waren ter gelegenheid van het album "Blue Breeze" Die albums van Alquin en Earth and Fire komen hier nog regelmatig voorbij maar dat album van Livin' Blues heb ik sindsdien eigenlijk nauwelijks nog gehoord. Daarop stond de single "Shylina", dat was wel aardig, maar verder vond i...

Vandaag is Ritchie Blackmore 81 jaar geworden. In de tweede helft van de jaren '70 begon ik ermee om muzikanten tot favoriet te bombarderen. Sommige daarvan zijn nog steeds favoriet. Een daarvan is Ritchie Blackmore. Sterker nog, voor mij is hij nog steeds dé favoriete gitarist.  Voor al mijn favoriete gitaristen geldt dat ze dat niet zijn omdat ze heel erg technisch of snel zijn. Dat geldt zéker ook voor Ritchie Blackmore. Een van de mooiste voorbeelden voor mij is het nummer "No No No" van het Deep Purple album "Fireball" uit 1971. Deze versie is een live opname voor de Duitse TV. Ik zou niet weten wat ik allemaal nog zou kunnen zeggen wat dit filmpje niet al zegt.