Ik ben er niet vanaf maar ik heb het onder controle

Inmiddels doe ik het al ruim 16 jaar zonder drank. Dat wil niet zeggen dat ik er vanaf ben. Zo droom ik er nog wel eens over. Maar zo'n 15 jaar geleden droomde ik elke week wel een keer over drank en alles eromheen. Ik ben toen ook wel eens wakker geworden dat ik een kater voelde. Alleen duurde een echte kater meestal een hele dag (of meer) terwijl deze 'kater' na een paar minuten al verdwenen was. Na een paar minuten werd dat 'katergevoel' dan vervangen door een euforisch gevoel van "wat fijn dat dit óver is!"
Inmiddels droom ik er nog steeds wel eens over maar niet meer dan een paar keer per jaar.

Toch spookt drank nog vaak door mijn hoofd. Onlangs nog toen ik op een verjaardag een bonbon pakte waar drank in bleek te zitten. Ik lachte er toen over, maar dan wel als een boer met kiespijn, met de gedachte "het zal me toch niet gebeuren". En het gaat ook wel zover dat ik niet eens een alcoholvrij biertje durf te drinken terwijl die - zoals mij diverse keren verzekerd is - tegenwoordig toch 'heel goed te zuipen' zijn. Er zijn tegenwoordig zelfs lekkere alcoholvrije speciaalbieren. En die speciaalbieren vond ik écht lekker (de rest dronk ik alleen voor de alcohol) en mis ik ook nog wel. Ik ben gewoon bang dat zo'n alcoholvrij bier voor mij de weg naar 'het echte werk' opent. 

En dat moet ik niet hebben.

Maar makkelijk is het nog steeds niet. Zo vang ik regelmatig gesprekken op van mensen die écht kunnen genieten van een goed glas bier, wijn of whisky. Die úren kunnen doen over één glas en daar dan even lang van kunnen genieten. Dan denk ik vaak: "dju! wat jammer dat ík dat niet kan".

Maar ik ben door de jaren heen ook milder geworden, o.a. als het gaat over opmerkingen waarvan ik inmiddels weet (of denk te weten) dat ze onzinnig zijn:

- "ééntje moet toch kunnen"

- "het is toch ongezellig om als enige niet mee te drinken"

- etc...

Vroeger ging ik hier dan tegenin. Maar dat doe ik niet meer, ik laat het van me afglijden met het idee: je hebt werkelijk géén idee en ik hoop voor je dat je dat ook nooit krijgt.

Een soort 'omslagpunt' kwam een paar jaar geleden. Tijdens het wandelen kwam ik een bekende tegen en we maakten een praatje. Het ging o.a. over verslaving. Waarop zij beweerde dat "alle verslavingen hetzelfde en erfelijk bepaald zijn". Grote onzin natuurlijk en ik vond dat ook heel pijnlijk om te horen, vooral dat 'erfelijkheidsgedeelte'. Maar in plaats van er tegenin te gaan besloot ik het te laten gaan. En dat doe ik sindsdien meestal. Dat geeft mij veel meer rust.

Het bevalt mij prima. En niet alleen mij....

Dus, samenvattend: zoals in de titel al staat ben ik er niet vanaf en ik denk ook niet dat ik dat ooit kom maar ik heb het al 16 jaar onder controle en ik ben vast van plan om dat de rest van mijn leven zo te houden. Dat gaat me lukken hoor! Letten jullie maar eens op!