Hulde aan mijn stok!

Een tijd geleden sprak iemand mij aan op mijn stok. We raakten aan de praat en ik vertelde zo ongeveer over hoe en wat. Ze vond mij "nog zo jong" om al met een stok te lopen. Dat ben ik met haar eens, zeker als ik me realiseer dat ik al sinds 2017 permanent een stok bij me heb. Toen was ik nog geen 60.

Maar ik realiseerde me net tijdens een wandeling over de hei óók dat ik daar juist dánkzij die stok loop. Zonder die stok zou ik daar - en op veel andere mooie plekken - al jaren niet meer komen. Óf desnoods met begeleiding (die er trouwens voorheen volop was hoor, daar niet van). Dus: "Hulde aan mijn stok!" 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel een soort van psychologische grens over moest om áltijd met een stok rond te lopen, ook op m'n werk bijvoorbeeld. Maar eigenlijk is het net zoiets als in water springen. In eerste instantie lijkt het koud maar als je er eenmaal in ligt valt het best mee. En inderdaad, het valt best mee. Ik krijg er weinig commentaar op en áls ik er commentaar op krijg is het positief. Én inmiddels ben ik niet meer zo gevoelig voor wat voor commentaar dan ook.

En inmiddels hóórt die stok ook bij mij.

Reacties

  1. Het is inderdaad een psychologische grens die je over moet, mijn vrouw heeft chronische leukemie en daarom mobiel afhankelijk van een rollator binnen en buiten, ze is 54, en ze was erg bezig met wat anderen daarvan zouden vinden. Ik heb haar in kunnen laten zien, dat je er niet voor de lol mee loopt...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

1978, het jaar met de grootste "albumfavorieten dichtheid" voor mij.

De roltrappen van de HEMA

Het verhaal van deze foto van 15 jaar geleden