Wandelen

Sommige mensen denken dat ik heel mijn leven al veel wandel. Maar dat is niet zo. Oké, toen wij nog klein waren gingen wij bijna elke Zondag met ons Pap ergens in een bos wandelen. Dan reden we ergens naartoe, parkeerden daar en wandelden dan een eind. Ik vond er destijds niks aan. Het enige wat mij interesseerde was of we na een volgende bocht de auto alweer zagen staan en we naar huis konden en ik verder kon met waar ik mee aan het spelen was of met het boek dat ik aan het lezen was. 

De kentering kwam in 2009. Ik heb toen een tijdje in een kliniek gezeten. Daar had ik naast allerlei therapieën en gesprekken ook veel tijd voor mezelf. Maar het was daar niet bepaald gezellig en ook vaak druk. Ik ontvluchte die drukte regelmatig door over het terrein van "De Groote Beek" te gaan wandelen en toen merkte ik dat ik daar én rustig van werd én mijn gedachten goed op een rijtje kreeg. Bovendien is dat terrein "best het aangluren waard". Dus toen ik daarvan terug kwam ben ik met dat wandelen doorgegaan. Nu hier in Asten en de verschillende natuurgebieden in de buurt en wat verder weg.

Toen kwam die hersenbloeding en de daarop volgende revalidatie. In eerste instantie durfde ik niet alleen te wandelen én ik mocht geen auto rijden dus "even de hei op" was er niet zomaar bij. Daarvoor was ik afhankelijk van anderen die zo welwillend waren om er met mij op uit te trekken. Die waren er voldoende hoor maar het spontane was er wel vanaf. Ik moest altijd iets met iemand afspreken.
Maar toen ik vanaf 2016 weer auto kon en mocht rijden was ik wat dat betreft weer vrij in mijn doen en laten.
Inmiddels is dat ook alweer 10 jaar geleden en ik wandel wat af. Tenminste, zoiets krijg ik regelmatig te horen van mensen hier in de buurt: "Gerard, gij wandelt wa af, of nie!"
Och...er zijn slechtere manieren om "op te vallen" dan door het vele wandelen.
Bovendien, het is fijn om te doen, ik blijf op de hoogte van wat er in de buurt gebeurt, ik ben veel buiten, ik kom nog eens iemand tegen, ik krijg voldoende beweging en het wandelen helpt mij om "de chaos in mijn hoofd een beetje te laten zakken".
En ik kan in principe, voor zover het weer het toe laat, op elk moment daarheen waar ik op dat moment heen wil.

Maar ik ben iedereen dankbaar die mij geholpen heeft om de tijd dat dit niet zo vanzelfsprekend was te overbruggen.