Vandaag 50 jaar geleden verschenen: het debuutalbum van Boston

Vandaag is het 50 jaar geleden dat het debuutalbum van Boston verscheen. Wat mij betreft een van de sterkste debuutalbums uit de muziekhistorie.
Of het 't beste of een van de beste debuutalbums aller tijden is, daar valt natuurlijk over te twisten. Want als je niet houdt van dit soort op Amerkaanse leest geschoeide melodieuze rock zul je het vast niet met me eens zijn.
Maar waar niet over te twisten valt is dat het een van de succesvolste debuutplaten uit de rockhistorie is. Én het album bracht ons een van de mooiste stemmen uit de rockhistorie, namelijk die van Brad Delp.

Ik had in 1976 nog geen platenspeler, dus ik was aangewezen op cassettes. Of ik die cassette door iemand op heb laten nemen of dat ik een voorbespeelde muziekcassette gekocht heb weet ik eigenlijk niet meer zeker maar ik vermoed het tweede. Dat geeft dan wel aan hoe gewéldig ik die single "More then a feeling" destijds vond want zo'n cassette was net zo duur als een LP, destijds een rib uit m'n lijf,  maar had geen enkele van de voordelen van zo'n LP maar wél alle nadelen van een cassette. Wat voor nadelen dat waren hoef ik niet uit te leggen. 

Wat ik nog wél weet is dat ik een hele Zondag besteed heb om dat gitaarriedeltje aan het begin van "More then a feeling" onder de knie te krijgen.
En dat zonder internet filmpje om de kunst af te kijken want dat bestond nog niet. En ook zonder bladmuziek. Op de eerste plaats gebruikte ik daar sowieso al bijna nooit bladmuziek voor, en bovendien was de plaat nog maar net uit dus al hád ik bladmuziek willen gebruiken, dan was die er nog niet.
Nee, dat deed ik met een cassetterecorder, een gitaar en twee goede oren. Met vooruit - en terugspoelen heb ik noot voor noot uit zitten vogelen wat er gespeeld werd. En het is gelukt want aan het einde van die Zondag "had ik 'm". Ik denk trouwens dat je op deze krakkemikkige manier meer leert dan met bladmuziek of instructievideo's. Maar goed, daar gaat het nu niet om.

"Don't look back", het tweede album van Boston uit 1978 is ook nog een héél goed album. Daarna zou het nog tot 1986 duren voor het derde album "Third Stage" verscheen. Dat was ook een goed album maar "gewoon" goed en het kon wat mij betreft dan ook niet tippen aan de eerste 2. Daarna werd het alleen maar minder. Maar goed, die twee albums uit de jaren '70 horen wat mij betreft tot de absolute top uit de rockgeschiedenis. Een geschiedenis die vandaag 50 jaar geleden begon.

Favoriet nummer (eigenlijk 2 aan elkaar geplakte nummers) van het album en ook favoriet van Boston over alle albums heen is voor mij "Foreplay/Long Time"