Sneeuw

Ach ja, die sneeuw. Ik zie er van tevoren altijd tegenop en als er dan wat valt of dreigt te vallen dan mopper ik in eerste instantie heel wat af. Maar nu het al een tijdje duurt valt het me best mee. Oké, ik ben in de luxe positie dat ik er voor mijn werk niet doorheen hóef. Dus élke stap die ik met dit weer buiten zet is mijn eigen keuze want zelfs boodschappen zou ik niet hóeven te doen want als ik Henriëtte vraag om dat even van mij over te nemen zou dat geen probleem zijn. Bovendien, in onze vriezer ligt voldoende om het een tijdje uit te kunnen zingen.

Dus, ik pas me aan en ik ga ook de mooie dingen zien. Zoals spelende kinderen hier in de buurt. De molen hier in de straat staat op een terp(je) van niet meer dan een paar meter hoog (al kun je dat op de foto niet goed zien) maar daar kun je heel mooi met je sleetje - of datgene wat je op dat moment tot "sleetje" bombardeert - vanaf roetsjen. Wat een lol! Ik realiseerde me dat die kinderen best eens in de leeftijd zouden kunnen zijn dat ze dit voor het eerst kunnen doen en dat het nog wel een paar jaar kan duren voor het weer eens zover is. En op die leeftijd kan 'een paar jaar' zomaar een half of een derde van je leven zijn. Dus ik probeer maar te genieten van het plezier van anderen. Én van de mooie plaatjes. Dit is mijn oogst tot nu toe.