Afscheid van De Earring

-

Nou! het zit erop voor De Earring. Alleen al uit het feit dat ik het altijd over "Dé Earring" heb in plaats van hun volledige naam kun je concluderen dat ik een speciale band heb met dit gezelschap. Voor mij begon dat op 14 jarige leeftijd met "Moontan". Voor mij zijn hun platen een soundtrack van mijn leven (tot nu dan hè)! 

Ik ben ze altijd blijven volgen in al hun pieken en dalen. Het grootdste dal was voor mij niet eens het overlijden van George Kooymans maar het bericht van zijn ziekte ALS en het onmiddelijke stoppen van de band waardoor het verhaal in feite als een nachtkaars uitging. Dat laatste feit heb ik heel slecht kunnen verteren.
Nu zijn er dan toch nog een aantal afscheidsconcerten geweest (in een vorm die George zelf nog mede bedacht heeft). Ik gun het de drie overgebleven leden van harte maar ik heb er geen minuut van gekeken want ik wil me "De Earring" herinneren zoals ze waren: dus mét George met z'n geweldige gitaarspel en vaak emotionele stem. Bovendien: dat Di-rect een groot aandeel in die concerten heeft vind ik wel logisch, en néé, dat is niet omdat Spike de schoonzoon van Barry Hay is. Maar ik zit écht niet te wachten op bijvoorbeeld Guus Meeuwis die een nummer van De Earring zingt. Nee, ik draai hun platen wel. Dat zijn er véél. Een favoriet heb ik niet echt maar het live album uit 1973 komt héél dicht in de buurt. Én ik heb een zwak voor de albums vanaf 1970 tót aan hun doorbraak met Moontan, dus de live versie uit 1977 van "She Flies On Strange Wings" vind ik een heel goeie keuze om De Earring te eren...eh...vieren

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De roltrappen van de HEMA

-
Afbeelding
Momenteel wordt het pand waar voorheen de HEMA in Asten gevestigd was gesloopt. Afgelopen week toen ik er voorbij kwam zag ik waar die winkel was alleen maar puin. Maar de roltrappen stonden er nog (die zijn inmiddels trouwens ook weg). Dat vond ik een behoorlijk onwerkelijke aanblik, die roltrappen, fier overeind tussen al dat puin. Bovendien maakte het wat bij mij los want die roltrappen hebben een niet onbelangrijke rol gespeeld bij mijn revalidatie. Hoe zit dat? Één van de onderdelen van die revalidatie was het weer leren lopen. En dáár weer een onderdeel van was het trap lopen.  Afijn, dat had ik op een gegeven moment onder de knie al was (en is) het naar beneden lopen op een trap best een opgave. Een stuk moeilijker dan naar boven in ieder geval. Maar goed, voetje voor voetje en langzaam op mijn eigen tempo en goed vast houdend is het goed te doen. Alleen, een roltrap heeft z'n eigen tempo. Als je er eenmaal op staat is het heel goed te doen maar het op die trap stappen, voor...
Meer lezen

Het verhaal van deze foto van 15 jaar geleden

-
Afbeelding
Deze foto is genomen op 16 Oktober 2010 in Dublin op het terras van een of andere pub. Deze stedentrip heeft voor mij een bijzondere betekenis. Ik was namelijk al een keer eerder, in 2007, in deze stad. Dat was zo ongeveer op het hoogtepunt, of eigenlijk dieptepunt, van mijn problemen met drank. Ik weet van die trip nog heel weinig behalve dan de inname van héél veel drank en een paar dingetjes, bijvoorbeeld dat ik 's avonds ergens ging zitten eten en me zo klote voelde dat ik daar een potje zat te janken en een serveerster aan mij vroeg: "why are you crying?" en dat ik op de terugweg in de taxi naar het vliegveld de vraag kreeg: "have you been drinking?" Afijn, gaan we een paar jaar verder. In de zomer van 2010 was ik met Henriëtte in Helmond bij een "kasteeltuinconcert" en ik bedacht me ter plekke dat ik bijna een jaar van de drank af was. En ik vond dat we dat maar eens moesten vieren. En ik bedacht dat de plek waar ik ten gevolge van die drank nega...
Meer lezen

Ik ben er niet vanaf maar ik heb het onder controle

-
Afbeelding
Inmiddels doe ik het al ruim 16 jaar zonder drank. Dat wil niet zeggen dat ik er vanaf ben. Zo droom ik er nog wel eens over. Maar zo'n 15 jaar geleden droomde ik elke week wel een keer over drank en alles eromheen. Ik ben toen ook wel eens wakker geworden dat ik een kater voelde. Alleen duurde een echte kater meestal een hele dag (of meer) terwijl deze 'kater' na een paar minuten al verdwenen was. Na een paar minuten werd dat 'katergevoel' dan vervangen door een euforisch gevoel van "wat fijn dat dit óver is!" Inmiddels droom ik er nog steeds wel eens over maar niet meer dan een paar keer per jaar. Toch spookt drank nog vaak door mijn hoofd. Onlangs nog toen ik op een verjaardag een bonbon pakte waar drank in bleek te zitten. Ik lachte er toen over, maar dan wel als een boer met kiespijn, met de gedachte "het zal me toch niet gebeuren". En het gaat ook wel zover dat ik niet eens een alcoholvrij biertje durf te drinken terwijl die - zoals mij div...
Meer lezen