Éindelijk weet ik wat "Equinox" betekent.
Ik draai dit album van Styx al jaren (iets minder dan 50) maar wat die titel betekent weet ik pas sinds ik dat een paar maanden geleden in een boek las. Het is namelijk het moment waarop dag en nacht (om de betweters voor te zijn: het dag- en nacht-deel van een etmaal) even lang zijn. Dat is dus twee keer per jaar, meestal op 21 Maart en - September. Alleen is het dit jaar al op 20 Maart, vandaag dus.
Hoe dan ook: Dat album leerde ik pas kennen toen ik in 1978 voor de band gevallen was n.a.v. het album "Pieces of Eight" en er wat meer van ging luisteren. Het album stamt uit 1975 en is het laatste album van de band vóór de komst van Tommy Shaw. Ik heb heel lang dat album wat minder gevonden dan de 3 opvolgers. Die noemde ik dan ook "de grote drie van Styx". Maar de laatste jaren denk ik daar toch wat anders over. Tegenwoordig luister ik dit album liever dan "Crystal Ball", het eerste album mét Tommy Shaw. Dat vind ik nog steeds een prachtig album hoor, maar op "Equinox" mis ik Tommy Shaw helemaal niet en het bevat ook een aantal pareltjes van nummers, bijvoorbeeld "Lorelei" maar vooral dit "Suite Madam Blue" is werkelijk om te smullen. Tegenwoordig spreek ik daarom liever van "de grote vier van Styx".
Reacties
Een reactie posten